Loftrompetten

Ik ben er zeker van dat het zo gaat bij alle kindjes, maar die zie ik niet natuurlijk. Milan zie ik wel bezig en dagelijks slaagt hij er in om ons te verrassen. Dan staan we met open mond te kijken en kunnen we alleen maar goedkeurend glimlachen.
Zo helpt hij graag bij het aardapelen "pa!(tatten)" schillen. Hij kruipt dan op de keukenstoel en geeft ons telkens opnieuw een nieuwe patat. Gisteren ging hij plots in alarmfase 4. Hij springt van de stoel, loopt (op amper twee stappen) naar de kast, opent die met veel machtsvertoon en haalt er de (juiste) "ca"(sserolle) uit. Ahja, want wat ben je met patatten zonder pot om ze op het vuur te zetten?
Als hij meegaat naar de kippen moet hij zijn "bo(tten)" aandoen. En sinds kort doet hij dat helemaal alleen: hij zet ze netjes naast elkaar en mikt er dan, rechtstaand, één voor één zijn voetjes in. De kleine snoodaards zitten waarschijnlijk ook in hun peuterpuberteit want nu en dan durven ze nog eens (letterlijk) dwarsliggen, waarop Milan een diepe zucht laat ontsnappen.
Als hij op wacht staat aan de microgolf om aan zijn middagmaal te beginnen, klinkt het al een dag of drie: "me(s), j(v)o(rk)!". Juist ja, de tijd van met de handjes eten, is (gelukkig maar) voltooid verleden tijd. Vandaag zag ik hem verwoede pogingen ondernemen om zijn vlees te snijden met zijn mes. Echt handig zag het er toch niet uit, maar het was een plezier om hem bezig te zien.