Evy vertelt

Salut en de kost!

2009-05-25T22:54:00.003+02:00

Omdat het op een ander altijd beter is...
Omdat het gras aan de overkant altijd groener is...
Omdat je moet veranderen als je je kan verbeteren...
Omdat ik jullie wil pesten...

Al wie mij liefheeft, volge mij...

http://evyvertelt.wordpress.com/

Dutjes, pfffff

2009-05-16T21:20:00.003+02:00

Dutjes, het is me wat...
Op vrijdag, zaterdag en zondag slaapt milan thuis vrij goed. Behalve als hij besluit dat hij al te groot is voor dutjes. Dan slaapt hij niet. Maar ligt hij wakker.
Van maandag tot donderdag slaapt hij bij moeke. Als hij niet wakker ligt. En verhaaltjes vertelt. Of hele opera's zingt. Maar soms maakt moeke hem om kwart na drie wakker en moet ze hem ook echt wakker maken. Omdat Mijnheer nog slaapt. En nog geen zin heeft om op te staan.
En bij bobonne is het helemaal een ramp. Reisbedjes zijn geen echte bedjes. Maar toch proberen we het hem zo comfortabel mogelijk te maken. En hij moet daar ook alleen maar slapen als we op bezoek zijn. Dus oke, hij is het daar niet gewoon... Deze middag speelde hij "discootje" met zijn nachtlampje. Van links naar rechts zwaaien en zingen! En lachen. En vertellen. En roepen. En stilzijn. En ons foppen, want "nee, ik slaap toch niet!".
Hij houdt het ook wel uit tot 's avonds zo zonder dutje en hij is niet echt lastig(er). Feit is wel, als hij dan 's avonds in zijn bedje ligt, horen we niet veel meer, maar is het direct "op naar dromenland".
Ik vrees dat het zo stilletjesaan zal gedaan zijn met de dutjes...

Duidelijk

2009-05-15T15:39:00.003+02:00

Moeke: "Heeft Milan kaka gedaan?"
Milan (verontwaardigd): "Nee!"
Ondertussen weten we al dat als hij "nee" zegt, het waarschijnlijk wel waar is...
Moeke: "Was het dan een poepescheet?"
Milan: "Nee!"
Moeke: "Ik peis van wel ze."
Milan (zo rap of tellen): "ikpeivanee!"

Zucht...

2009-05-15T14:04:00.006+02:00

Mijn honderdste postje mag iets speciaals zijn. Nu heb ik niet op die honderdste zitten wachten, hoor. Maar waar alles anders gewoon uit mijn vingers vloeit, is het nu toch iets moeilijker... Ik schreef vroeger al dat ik normaal een open boek ben, maar dat dat hier en nu niet altijd makkelijk is. Omwille van anderen...
Zelfs nu weet ik niet goed of ik verder kan gaan. En hoe ver...

*zucht*

Milan is er, al meer dan twee jaar. En wij zijn daar supergelukkig mee. Maar er is een niet zo'n leuke periode aan de zwangerschap voorafgegaan. Want wij zijn één van de vele koppels waarbij zwanger worden niet vanzelfsprekend is. Wij zijn één van die vele koppels waarbij zwanger worden een kwestie is van afspraken maken, bang afwachten, teleurstelling,...
Afspraken maken met het ziekenhuis, bang afwachten gedurende lange veertien dagen vooraleer we weten of het gelukt is, teleurstelling als het niet gelukt is.

*zucht*

Niet iedereen was/is het eens met de manier waarop de zaken lopen. Of hoe wij ze doen lopen...

*zuchtzucht*

Gelukkig is er ook goed nieuws: na al drie pogingen (nov dec en jan) en een rustpauze van drie maanden, zijn we nu weer in de weer met testjes. De volgende inseminatie is voor heeeel binnenkort. En net omdat ik zo een open boek ben en het niet zie zitten om hier niets over te kunnen schrijven, zorgt dit honderdste postje voor opluchting. En dan hoop ik dat heel deze zever weer vlug van de baan is...

Zal ~~ontegensprekelijk~~ hopelijk vervolgd worden!!

Stokjes

2009-05-13T16:22:00.003+02:00

Stokjes, het is wat... Terwijl ik het al had weggesmeten, bleef het in mijn hoofd hangen... Heb ik echt geen doel in het leven? Ook niet op korte termijn? En wat wens ik Milan toe? Hoe moet zijn leven er uit zien zodat ik kan zeggen dat ik en hij het goed gedaan hebben? En is geld het enige waar ik op wacht? Heb ik dan echt meer geld nodig om gelukkig te zijn? En die chaos in mijn hoofd, heb ik na 30 jaar nog altijd niets bijgeleerd?
Ik zal eens een dagske congé pakken om er eens rustig over na te denken...
Maar niet te lang hé...

krakpiepping

2009-05-13T16:12:00.002+02:00

Deze week stapte ik in mijn auto en ik hoorde Stan Van Samang zingen. "Vreemd, want die wordt niet zo veel meer gedraaid" dacht ik. Het bleek mijn cd te zijn... Terwijl ik mijn radio niet had aangeraakt...
Soms, als mijn laptop op staat, piept hij. Eén keer maar. En niet "verkeerdetoets-piep", maar "piep-piep"...
Op onze keukenkast staat een bestekrekje. De vorken en de messen en de lepels hangen daar aan (tja, moesten de borden er aan hangen, was het geen bestekrekje...). Soms, als we al een uurtje in de zetel zitten, pingelen de vorken...
Sinds kort kraakt onze kast. Of de muur. Of de verwarming. Ik ben er nog niet uit wat er nu precies kraakt. Maar iedere avond: krak! En het is heus niet de elektriciteit die op nachttarief over springt, want die krak komt stipt om 23u02.

Een mens zou van minder gek worden.
Maar ik ben het al gewoon ondertussen.

Stokjes.

2009-05-12T10:27:00.007+02:00

Wat op dit moment mijn obsessie is:
Een poging doen om orde te scheppen in de chaos. En hoe meer ik over de chaos nadenk, hoe erger die wordt...
Wat ik nu draag:
Een blauwe jeans met gele top en zwarte tuniek.
Doe ik vaak een dutje?
Ik probeer het te vermijden omdat ik schrik heb dat ik straks niet meer zonder kan...
Wie ik het laatst een knuffel heb gegeven?
Tom om vijf uur deze morgen en Milan een uurtje of vier later.
Wat ik zou willen veranderen?
Aan mezelf? Leren loslaten, de mallemolen stil laten vallen, problemen los je niet op door eindeloos na te denken...
Wat ik vanavond eet / at:
~~Een slaatje, het moet gedaan zijn met na 21 uur nog warm te eten...~~
Update: storm op zee, tom is al thuis van 4 uur dus hij gaat koken!! Jippie!!
Mijn laatste aanschaf?
Een jasje, een fototoestel, een houten winnydepooh-memoryspel en hemdjes en onderbroeken voor... Milan natuurlijk!
Naar welk geluid luister je nu?
Auto's buiten, niet storend, maar ze zijn er wel.
Favoriete weertype
Zonnig, niet te warm, juist gepast.
Zeg iets tegen de persoon die je getagged heeft
Maaike, ik vond het al fijn om met jou samen te studeren en vind het nu nog fijner om je blog te volgen.
Favoriete vakantieplek
Overal waar mijn twee ventjes in de buurt zijn, hoeft niet ver te zijn, mag zelfs thuis in onze tuin in het zonnetje .
Film(s) die ik keer op keer kan zien:
Ik heb precies geen tijd om dvd'kes te zien...
Favoriete theesmaak:
Mijn collega's kunnen het alleen maar beamen: voor mij ne chocomelk!
Het boek dat ik momenteel lees:
Doeme toch, ook geen tijd meer voor, ik doe dat nochtans zooo graag...
Wat mij op dit moment veel plezier geeft, maar tegelijkertijd ook schuldgevoelens: Dat is een moeilijke. Er zijn natuurlijk de klassiekers, zoals stiekem snoepen... En ja, zo eens een avondje met je man, zo zonder zonen en dochters aan je oren, dat is ook altijd leuk en gebeurt veel te weinig, net omwille van de schuldgevoelens, of eerder omdat je zo mist vanzodra je ze niet bij je hebt, die kleine koters van ons...
Eigenlijk probeer ik plezier te hebben/maken zonder schuldgevoelens, want schuldgevoelens is spijt dat je hebt in het heden omwille van een beslissing in het verleden. En nu probeer ik net om 1) niet te lang te piekeren over welke weg we moeten nemen, 2) vanzodra beslist is, daar ook voor de volle 100 procent achter staan en er voor gaan, 3) als toch zo blijken dat het niet de juiste weg was, tja dan kan je daar toch niets meer aan veranderen, dan is het hoogtijd om los te laten.
Voila se!
Wat is je doel?
Zo veel mogelijk uit het leven halen, zodat ik later, als ik groot ben, kan zeggen dat het goed geweest is.
Wat wil ik ooit nog doen?
Euh, ik weet het niet, ik heb niet zo van die ultieme kik-dromen... Sorry zene...
Wat wens ik mijn kinderen toe?
"Geluk zien in kleine dingen" schreef Maaike, awel ja, meer moet dat niet zijn...
Welke kwaliteit zou ik willen hebben:
Mijn ogen toe doen en me niets aantrekken van de rommel in mijn huis, de chaos in mijn hoofd, de 120 punten op mijn todolijstje...
Noem één van je kwaliteiten:
Geduld, beroepshalve, niet prive...
Waar wacht ik op?
De Lottopot, dat moet niet schandalig veel zijn, gewoon genoeg om me de eerste 20 jaar geen zorgen te hoeven maken.
Heb je een tic of kenmerkende eigenschap?
Waarschijnlijk wel...
Doorgeven:Ingrid en Pieternelle en alle anderen die nog niet de eer hadden: vangen!!

Stop!

2009-05-11T18:41:00.004+02:00

Mijn hoofd zit vol. Met vanalles en nog wa. Veel te veel. Ik wil veel te veel doen, veel te veel onthouden, waardoor ik niets doe en alles vergeet. Mijn hoofd heeft nood aan congé payé. Niets lijkt te lukken. En we moeten ook veel te veel doen. Op veel te veel plaatsen tegelijk zijn. Leuke plaatsen, maar ook verplichte plaatsen. En op plaatsen waar ik eigenlijk niet wil zijn. Toch niet op zo'n dagen. Ik doe dingen die ik niet wil doen, maar die je moet doen... Ik wil schreeuwen en stil zijn tegelijk. Weglopen en stilstaan. Ik wil vooral genieten. Genieten van mijn twee ventjes en van de zon. Genieten van de bloeiende bloemen. Van ons gras dat schiet. En liefst vandaag en niet morgen, of als ik eens tijd heb... Want ik heb geen tijd... Want we moeten weeral...
Pfff.

Een pauzeknop.
Dat heb ik nodig.
En dringend...
Want anders komt het niet goed...

Verwennen? Wij?

2009-05-11T17:33:00.006+02:00

Vrijdag met Nim en Milan naar de H&M omwille van korte broeken. Te kort en niet zomerkort. Probleem is dat Milan groeit maar zeker niet verdikt. Een grotere maat is dus enkel aangewezen voor de lengte. Maar goed dat je die broeken allemaal kan aanpassen! We konden het niet laten om hem in dit jasje te hijsen en eens hij er in zat konden we het echt niet laten om het mee te pakken.

Vandaag naar het Kruidvat om wax voor mijne vent zijn haar. Mijne kleine vent, bij mijne grote vent is het geen avance meer... Zie ik daar toch geen kinderfototoestel voor 25 euro. Te schoon om te laten liggen. Ik ben al benieuwd wat hij daarmee gaat uitsteken!

Maar hem verwennen? Neen, hoor, ik zou niet durven!!!

Ondertussen heeft het COS terug contact opgenomen en hebben we beslist om Milan te laten testen. Nu weet ik ook dat we met een taalachterstand zitten, maar misschien komen we nu ook te weten hoe dat komt. Ik verwacht niet veel... We zien wel. Het is vooral om de lange wachtlijsten voor te zijn. Kinderen onder de 30 maanden moeten niet wachten. Alhoewel ik contact opgenomen heb in maart en de testing is voorzien voor juni. We zien wel wat er uit de bus komt...

Domme gans!

2009-05-07T10:47:00.002+02:00

Deze morgen. Moeder eend en haar kroost verzameld rond haar op het derde vak op de E40. Plots zag ze blijkbaar de ernst van de zaak in en besloot terug te keren... Eentje heeft het niet overleefd. Dat heb ik gezien. De rest waarschijnlijk ook niet...

pu tsssssssssssssss

2009-05-06T13:24:00.002+02:00

Milan ontdekt eindklanken. Het is gisteren begonnen met "pruts". Milan maakt er "pu...ts" van en u wil niet weten in hoeveel bochten hij zijn tong draait bij de /ts/. Ondertussen worden we geplaagd door een woordenschatsexplosie waar zelfs menig getrainde therapeut (waaronder ikzelf) het noorden bij verliest. En het oosten en het zuiden en het westen ook. Ik kan moeke niet meer inlichten en moeke kan mij niet meer inlichten over de nieuwe woorden. Want het zijn woorden, maar in het milianiaans. En tot nader order heb ik nog steeds geen tolk gevonden... En de ondertiteling is ook uitgevallen...
Het wordt echt frustrerend, zowel voor Milan als voor ons. Want hij doet zijn best en herhaalt de klanken steeds opnieuw (en steeds luider, alsof hij denkt: die zijn doof zeker...) en op dezelfde manier en wijst ondertussen wat in het ijle... En wij doen ons best om de zoektocht tot een goed einde te brengen, maar meestal geraken we niet echt ver... En ik wil hem zo graag verstaan...

Duh?

2009-05-06T12:46:00.004+02:00

Ik berichtte U eerder al over de gevaarlijke situaties ter hoogte van flitspalen. U weet wel: 150km/u voor, remmen want 120km/u ter hoogte van om vervolgens plankgas te geven... Ik vond het telkens een gevaarlijk gedoe. Nu heeft de politie mijn berichtje blijkbaar ook gelezen :-) en hiphoi, ze zijn met een oplossing gekomen!! Ook zij vonden het gevaarlijk dat de auto's remden als ze een flitsauto zagen staan. Maar niet getreurd, de perfecte oplossing is in de maak: Er zullen nu groene schermen in de berm geplaatst worden alwaar de edele lieden van de belgische politie hun trouwe vierwielers zullen ... Nee, niet verstoppen of verdekt opstellen...
Netzomin als alle autobestuurders nu zullen remmen bij het naderen van een groen scherm. Je moet al blind zijn om het scherm niet te zien. Maar ja, dan mag je ook niet met de wagen rijden zeker... Ze zouden beter een oranjeroodfluogeel scherm plaatsen met als opschrift: hier flitst men niet...

Open boek...

2009-05-05T17:28:00.003+02:00

Ik vertel graag, ik ben als het ware een open boek... Ik blog graag... Want het ligt in dezelfde lijn. Het helpt me om zaken te relativeren. Om alles op een rijtje te zetten. Taal is mijn stokpaardje. Het vloeit en soms is het niet te stoppen. Toch stop ik de vloed al een paar dagen, omdat ik niet weet of ik er goed aan doe... Maar loopt de mond niet over van hetgeen het hart vol is? En moet je geen rekening houden met andere mensen? Hoewel eens "foert" zeggen tegen de mensen ook enorm deugd kan doen... Het is nog vroeg... Maar het kan nog zolang duren... En moet ik dan nog zolang zwijgen over iets wat in ons hoofd een uitgemaakte zaak is? Iets waar je onmogelijk niet kan aan denken. Ondertussen weet iedereen toch al waar het over gaat... En heb ik niets gezegd.
Probleem opgelost, iedereen content!

En om te antwoorden op je vraag: nee, nog niet, maar misschien, heel binnenkort...

Ocharme...

2009-05-04T15:38:00.004+02:00

Milan roept 725 keer op weg naar moeke: "pepemoemoe?". En dan zeg ik: "Ja schat, we rijden naar pepe en moeke." Ook 725 keer. Maar de rit gaat niet altijd naar pepe en moeke en dus moet ik hem ook 725 keer teleurstellen...

En als we een Citroën C4 passeren, roept hij: "pepemoemoe?". En omdat er 725 Citroën C4-en rondrijden, zeggen we dus 725 keer dat niet in elke auto pepe en moeke zitten. En dan is Milan 725 keer ontgoocheld.

En bij een blauwe-groene-grijze-rode Clio hebben we hetzelfde probleem, maar dan met Nim. Want, "nee, lieve schat, tante Kim zit niet in deze auto."

Opgroeien moet nogal een ontgoocheling zijn...

Dag zee!

2009-05-01T21:54:00.005+02:00

Vandaag, 1 mei, allemaal thuis en schitterend weer: we hebben het geprobeerd maar het is niet gelukt om thuis te blijven. Om kwart na tien stonden we al in de file richting kust. Er waren er blijkbaar nog die niet konden thuiszitten met zo'n weer. Maar het werd een prachtige dag, in alle opzichten. En hebben we nog iets geleerd?

* Oude dametjes spreken Milan nog steeds aan en Milan spreekt nog steeds geen oude dametjes aan.

* Milan heeft steeds minder schrik om op andere kindjes toe te stappen. Waar we vroeger steeds meegesleept werden, kijkt hij nu nog slechts een paar keer om en vraagt "ja?" (mag ik er echt naar toe?). We moeten nog in de buurt blijven, maar voor de rest trekt onze kleine man zijn plan.

* Milan eet boterhammen (als lunch), ijsjes en lekstokken alsof hij nooit iets anders gegeten heeft.

* En tenslotte, als Milan moe is (17 keer naar de zee en terug en 't was genen vloed zene, spelen in 't zand, naar de auto wandelen, ...), is er echt nie veel meer te doen met da manneke... Ik wou hem thuis wel nog echt even in de douche, want er zat echt wel zand waar er geen zand moest zitten... En toen de pipi er uit liep en de pamper niet zat waar hij moest zitten, was het hek helemaal van de dam. Ik had medelijden met hem... Ocharme... Wat een ellende!

Maar het was een prachtige dag!!

Jippie!!

2009-04-28T14:39:00.002+02:00

Ik had de hoop al opgeven, maar ze zijn terug. De postzegels. Waarvoor dank!

Zou het?

2009-04-26T23:03:00.002+02:00

Allee, papa, e(ten)!
Mogen we dit onder de driewoordzinnen rekenen? Of zijn we nu te enthousiast?
En
Allee, mama, be(nen) we(g)!
Is dat dan een vierwoordzin? Of lopen we nu te hard van stapel?

Over wild met een TE, kappers en koorts.

2009-04-26T22:51:00.006+02:00

Vrijdag naar de kapper, met de fiets, dus zonder file, maar wel file bij de kapper. Het zou drie kwartiertjes duren, het werden twee uurtjes. Maar Milan heeft zich, samen met een ander wachtend jongetje, beestig geamuseerd. Al was het ander jongetje een beetje ouder en een beetje wilder en helemaal TE wild naar Milan zijn gevoel, onze spruit stond zijn mannetje en kwam op voor zichzelf met een duidelijke NEE. En ik wachtte mee en zag dat het goed was...

Zaterdag naar bobonne en opa en daar tegen de verwachtingen goed twee uur geslapen. Opgestaan met rode kaken. En niet zomaar rode kaken, maar ferme rode kaken, verkeerslicht-rode kaken, rode-paprika-rode kaken,... En na zijn dutje op papa's schoot een half uurtje soezen? Papa vroeg zich al af wat er aan de hand was. Een uurtje later, op bezoek bij K en P (en L) Milan stil, bedeesd en fluisterend op onze schoot. Wat is hier aan de hand? 39,5°C. Dat is er wat er aan de hand is. Tussen twee suppo's (van L dus een beetje te licht, maar beter dat dan niets...), is Milan zijn vrolijke zelve. Tot de koorts twee uurtjes later weer genadeloos toeslaat. Wij hadden een zoontje dat op de zetel in slaap valt! Nooit meegemaakt! 's Avonds nog 39,7°C en dus ne suppo op niveau in zijn poep, goed geslapen en vandaag was het al veel beter. Ik ben er gerust in, maar het zou toch leuk zijn om te weten waar die koorts vandaan kwam... Dan kunnen we hem een straatverbod opleggen...

Update: haartjes kort, bij de kapper, mama's haartjes ook korter, mama en Milan nu summerproof!

Omkoopschandalen

2009-04-23T16:32:00.002+02:00

Milan is sinds een korte tijd allergisch aan "kroetjes". De boterham gaat binnen, de choco ook, alleen de korstjes blijven liggen. Niet goed bezig dus. Belonen dan maar en waar kan je in deze tijd van 't jaar beter mee belonen dan een paasei(tje). Nu luidt het dus: "eerst flink pamper en kleertjes aan, dan boterhammen opeten, kroetjes ook, en dan..." . Paa(s)ei!!!

En weet je wat? Het werkt!! Maar niet verder vertellen hé

Verkeerskwesties

2009-04-23T16:24:00.002+02:00

Ikke. Gisterenavond. Tevreden naar huis rijdend, want wegenwerkenvrij! Tot we twee mobiele werkplaatsen tegenkwamen...

Ikke. Deze morgen. Tevreden naar moeke rijdend, want wegenwerken-arme route gevonden. Nauwelijks 32 minuten...

Ikke. Deze middag. Vloekend richting praktijk, want oprit E40 afgesloten aan Expo wegens rioleringswerken. Pfff....

Ikke. Nu. Voorbereidend op de file van straks. Wellicht...

Ikke. Morgen. Met de fiets naar de kapper. Voor een "summerproof-kapsel" voor Milan. Maar wel zonder file! Jihaa!

Ikke. Morgen. Met de fiets naar de Post om nieuwe postzegels... Tenzij de eerder gekochte nog te voorschijn komen...

Gezocht!

2009-04-22T16:38:00.001+02:00

Heeft er iemand mijn postzegels gezien? En zo ja, wil je die mij dan terugbezorgen? Mag ook anoniem...

Verkeerskwesties

2009-04-22T13:37:00.006+02:00

Voor deze ene keer (ahum) ga ik mijn blog gebruiken om eens goed mijn gal te spuwen. U bent gewaarschuwd: Hebt u een gevoelige maag, dan leest u best niet verder. Ik vergeef het u...

Nooit had ik kunnen vermoeden dat mijn "opsta-uur" een wrange bijsmaak zou krijgen. Want bibi sleurt zich al drie dagen op het overeengekomen uur uit haar bed (danku voor het applaus). Maandag zijn we rond 10 uur richting moeke vertrokken (eerst papa nog een beetje gezelschap gehouden terwijl hij op de takeldienst wachtte - lang verhaal...). Ik was op de hoogte (en had het gelukkig onthouden) van het feit dat de oprit van de autostrade afgesloten was. De Brusselsesteenweg was ondertussen (na twee jaar) afgewerkt en terug toegankelijk. Of toch niet helemaal. Ik kwam niet verder dan het kruispunt waar ik de Brusselsesteenweg opdraai... File... U meent het... Dit kan niet waar zijn...
http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleid=T529AC5V

Onlangs was ik al eens zo ~~slim~~ stom geweest om in een file te draaien en een andere weg te zoeken om dan vervolgens in een andere file terecht te komen. Ik bleef maandag dus rustig (ahum) aanschuiven. Het einde van de Brusselsesteenweg kwam in zicht en opgelucht draaide ik de R4 op... Om daar ook stil te staan... U meent het... Dit kan niet waar zijn...
O jawel, heel Merelbeke is onderbroken, de omleiding verloopt via de R4 waardoor er heel veel auto's de eerste afrit op de R4 moeten nemen, met een file tot gevolg...

Ook daar geraak ik heelhuids uit. Ik vervolg mijn weg op de R4 en kom onheilspellende borden tegen (wegenwerken vanaf 27/4/2009, werken vanaf 29/4/2009). Dit betekent dat ik de komende weken van de ene wegenwerken in de andere zal rollen. Jochei, jochei ... En door de werken aan het station verloopt die omleiding ook via de R4...

Ik deed 1 uur en 14 minuten over het traject waar ik normaal 25 minuten voor nodig heb. Grrrr...

Vandaag dacht ik de wegenwerken te slim af te zijn: Via Laarne op de R4 richting Havengebied en via de Weba naar Moeke. HA, foert aan de files! Jaja, foert, maar ik ben wel maar om 10 uur vertrokken en had dus geen last van de ochtenspits. Een aan de Weba waren ze ook aan het werken... U meent het... Dat kan niet waar zijn...

You better believe it, morgen ga ik echt "foert" zeggen en ga met de helikopter naar moeke...

Als ik één dezer te laat kom bij U, U weet hoe het komt...

Schoolgewenning

2009-04-22T13:30:00.004+02:00

Milan gaat op 1 september naar school. U als alerte lezer, wist dit al... Omdat onze jongste spruit de gewoonte heeft om uit te slapen, zou het vroege opsta-uur wel eens voor roet in de morgenstond kunnen zorgen. En eerlijkheidshalve moet ik hier aan toevoegen dat ook ik menig ochtend moeite heb om op tijd uit mijnen nest te komen. Dus het lijkt mij geen overbodige luxe om moeder en zoon een beetje te drillen voor wat betreft het op tijd opstaan. Half acht lijkt mij voorlopig een deftig uur om meneer uit zijn bed te halen, gelet op het feit dat de school pas om 8u45 (jochei jochei) begint en het hoop en al 5 minuten rijden is.
Dit betekent dat moeder om 7 uur wil opstaan (minder jochei jochei). Of dit betekent dat moeder de intentie heeft om om 7 uur op te staan.
Als u mij één dezer een beetje afwezig tegen het lijf loopt, u weet hoe het komt...

Oeps, verkeerd!

2009-04-20T17:33:00.004+02:00

Milan heeft een nieuwe hobby: hij komt aangelopen en grijpt dan je been vast, zo er helemaal rond. Hij blijft dan zo een minuutje staan.

Vorige maandag stonden we op de markt te wachten op ons vlees en hij was weer bezig. Van bij mij naar Tom en weer terug. Tussen twee wissels was er een dame naast mij komen staan en u raadt het al, Milan grijpt het verkeerde been. Mijnheer was zich van een kwaad bewust en ook de dame had geen bezwaar. Ze streelde liefdevol over zijn hoofdje. In feite genoten ze alletwee omterhardst. Tot Milan omhoogkijkt en tot zijn eigen ontsteltenis niet zijn mama ziet... Ze zeggen "verschieten van kleur", awel ja, Milan verschoot van kleur. Zijn reactie zal ons nog lang, op een positieve manier, bijblijven!

Lekstok

2009-04-20T17:29:00.002+02:00

Misschien is het omdat Milan dit nog maar voor de derde keer in zijn mondje kreeg, maar hij bijt altijd stukjes van zijn "lekstok". En zeveren, zeveren, manneke!!!

Milanland

2009-04-19T23:09:00.012+02:00

Het was dit weekend ideaal weer om .........
een glijbaan in elkaar te knutselen?

Uitgetest en goedgekeurd door
het "kritisch-ste" doelpubliek.

De veer~~kip~~auto is trouwens ook af, geschilderd,
getest en goed bevonden.

LAAT MIJ TOCH GERUST!!!

2009-04-16T14:48:00.002+02:00

De verschillende bedrijven voeren harde reclamecampagnes en de strijd om de consument is nog nooit zo hevig op het scherp van de snee gespeeld. Maar moet IK dan steeds de inzet zijn?
Ik heb het over Proximus/Belgacom versus Mobistar en Telenet. Er was een tijd dat wij klant waren bij de eerste en zijn sinds een drietal jaar overgestapt naar de tweede. Wij zijn tevreden, betalen bedragen waarmee we kunnen leven en genieten van de rust. Een rust die regelmatig verstoord wordt door onaangekondigde telefoontjes op tijdstippen waarop het meestal niet past door opdringerige telefonisten die mij zonodig moeten laten delen in hun toevallige promoties. Na vier woorden onderbreek ik het gesprek al door vriendelijk mee te delen dat ik niet van plan ben om over te stappen. Meermaals word ik dan scheef ~~bekenen~~ beluisterd want hoe stom moet ik niet zijn om in deze tijden van crisis niet te willen genieten van de promoties en gunstige tarieven die ze nu op dit moment toch wel toevallig voor mij lanceren?
Drie jaar geleden stond er een schoon manneke voor mijn deur en door hem zijn we overgestapt van Electrabel naar Luminus. Ondanks een telefoontje naar Eelctrabel om te weten wanneer we konden veranderen (einde contract en zo), heeft die overstap ons toch meer dan 300 euro gekost omdat we de data niet hadden gerespecteerd (en ik had daar dus speciaal voor gebeld...). Sindsdien ben ik acuut allergisch geworden aan de gedachte om over te stappen naar een ander bedrijf. Natuurlijk hebben de bedrijven in kwestie geen weet van mijn allergische reacties, maar als ik driemaal zeg dat ik toch niet ga overstappen en een afspraak voor een eventueel gesprek echt niet hoeft omdat het toch maar tijdsverpsilling zou zijn (en time is nogaltijd money, zowel voor mij als voor hen), dan zou je toch verwachten dat het telefoongesprek vriendelijk maar kordaat beëindigd kan worden... Niet dus. Blijven aandringen is de boodschap, zeg maar de spreekwoordelijke voet tussen de deur.
De volgende keer gooi ik de telefoon gewoon dicht.
Ik zweer het!

Een vergelijkende studie

2009-04-15T11:39:00.006+02:00

Het stukje tuin achteraan, eerst oerwoud, nu gras en villa Kalkebont. Het is de bedoeling dat daar ons tuinhuisje op komt.

Laat het gras maar groeien!!

Onze tuin, voor "den hangar". Eerst sparren en klimop, nu bloemetjes en plantjes en veeeeel gras vor Milan.

Nog veel werk, maar als het er steeds op blijft vooruitgaan, dan hoor je mij niet klagen!!

Handige papa

2009-04-14T13:29:00.004+02:00

Papa heeft iets met hout en Milan kan er maar goed mee zijn. Nadat de bolderkar (foto volgt) een succes was, waagde papa zich aan een "veerkip". Al werd het een "veerauto". De veer staat de drogen in de cement en het geheel verdient nog een mooi kleurtje, maar ik wou jullie het tussenresultaat niet onthouden. Niet in het minst omdat ik toch wel fier ben op mijn "houthandige" echtgenoot.

Voor het volgende projec wil onze enthousiaste handyman zich wagen aan een glijbaan-klimtoren-gedoe. Ik hou U op de hoogte!!

Over paaseitjes gesproken...

2009-04-14T12:48:00.007+02:00

De paashaas heeft een druk weekend achter de rug!

Op zaterdag bij moeke, het is dan dat "no(g) paa(s)ei" luidkeels verkondigd wordt.

Op zondag thuis, al was het niet simpel om Milan te overtuigen dat het de moeite was om in zijn pyjama naar buiten te komen.

Op maandag bij bobonne. Milan heeft ondertussen door wat de bedoeling is, al heeft dat eigenlijk niet lang geduurd...

En het belangrijkste:
Smakelijk!

No(g) paa(s)ei!!!

2009-04-14T12:41:00.004+02:00

De nieuwe woordjes vliegen om onze oren! Ik kan daar alleen maar gelukkig om zijn. Het gaat nu zo snel dat er een briefje op de keukenkast ligt om die nieuwe woordjes op te schrijven. Ik noteer enkel de woorden die Milan spontaan en regelmatig zelf gebruikt. Nazeggen is al langer geen probleem. En hij combineert vlot twee woorden tot betekenisvolle gehelen. Soms vraag ik me af waar hij die nieuwe woorden hoort. Het lijkt alsof ze gewoon uit de lucht komen vallen! Maar eigenlijk maakt het niet uit vanwaar ze komen, als ze maar blijven komen...

Toppers van dit weekend:
"paa(s)ei" en dan vooral "no(g) paa(s)ei", het is natuurlijk wel de tijd van het jaar!
En sinds maandag zegt hij zijn eigen naam, "Mi (l)ja(n)" (al dacht ik hem al eens betrapt te hebben op een schuchtere "i(k)"...).

Loftrompetten

2009-04-10T13:19:00.002+02:00

Ik ben er zeker van dat het zo gaat bij alle kindjes, maar die zie ik niet natuurlijk. Milan zie ik wel bezig en dagelijks slaagt hij er in om ons te verrassen. Dan staan we met open mond te kijken en kunnen we alleen maar goedkeurend glimlachen.
Zo helpt hij graag bij het ~~aardapelen~~ "pa!(tatten)" schillen. Hij kruipt dan op de keukenstoel en geeft ons telkens opnieuw een nieuwe patat. Gisteren ging hij plots in alarmfase 4. Hij springt van de stoel, loopt (op amper twee stappen) naar de kast, opent die met veel machtsvertoon en haalt er de (juiste) "ca"(sserolle) uit. Ahja, want wat ben je met patatten zonder pot om ze op het vuur te zetten?
Als hij meegaat naar de kippen moet hij zijn "bo(tten)" aandoen. En sinds kort doet hij dat helemaal alleen: hij zet ze netjes naast elkaar en mikt er dan, rechtstaand, één voor één zijn voetjes in. De kleine snoodaards zitten waarschijnlijk ook in hun peuterpuberteit want nu en dan durven ze nog eens (letterlijk) dwarsliggen, waarop Milan een diepe zucht laat ontsnappen.
Als hij op wacht staat aan de microgolf om aan zijn middagmaal te beginnen, klinkt het al een dag of drie: "me(s), j(v)o(rk)!". Juist ja, de tijd van met de handjes eten, is (gelukkig maar) voltooid verleden tijd. Vandaag zag ik hem verwoede pogingen ondernemen om zijn vlees te snijden met zijn mes. Echt handig zag het er toch niet uit, maar het was een plezier om hem bezig te zien.

Beloofd!

2009-04-09T14:23:00.003+02:00

Zaterdag ga ik in den Aldi een nieuw fototoestel halen. Ons vorig toestel van Sony heeft veel geld gekost, vreet batterijen en een jaar of vier, (oke, ja) een paar duizend foto's en een herstelbeurt later weigert het dienst. Ik weiger om daar opnieuw veel geld aan uit te geven. Vandaar, zaterdag afspraak in den Aldi.
En ik beloof plechtig dat er dus vanaf zaterdag weer foto's komen.

Goeiemorgen, deze morgen!

2009-04-09T13:56:00.003+02:00

Het is paasvakantie. Dat betekent weinig werken maar des te meer "qualitytime" met Milan. Hoewel de "quality" deze morgen redelijk ver te zoeken was.
Ik heb me voorgenomen om deze morgen een aantal boodschapkes te doen, langsgaan bij het AVC (voor Tom) en het ziekenfonds. Omdat het op donderdagvoormiddag hier markt is en we dus onze auto op het einde van onze straat zullen moeten parkeren, besluit ik om met de fiets te gaan. Jammer genoeg staat het fietsstoeltje nog op Tom zijn fiets. Geen probleem, dat hebben we zo verplaatst! Tja, niet dus, want mijn kracht is niet voldoende om de moeren los te draaien. Ik sta te vloeken en te roepen tot Milan me komt troosten! "Jammer jongen, geen fietsritje." De auto is geen optie en te voet gaan, pfff, door de miezerige regen zie ik dat ook niet zitten. Dan maar thuisblijven en mijn woede koelen op de strijk. Maar ik heb zo hard gewrongen, dat mijn handen er pijn van doen, waardoor het strijken niet zo vlot gaat. Milan vindt ondertussen dat het tijd is voor een koekje. Of twee, of drie... Ik vind dat een slecht idee. Niet alleen moet hij binnen een uurtje eten, ik wil ook het snoepen een beetje beperken (ik zal mijn best mogen doen, met de paasklokken in aantocht!). Je kan het gevolg al raden: geschreeuw en geween en geklop en getier. De laatste tijd zitten de traantjes klaar, hoor! Die peuterpuberteit, amai!! Als het waar is wat ze zeggen, dat hoe erger de peuterpuberteit is, hoe makkelijker de echte puberteit later zal zijn, awel, volgens mij zal er genen echten puberteit meer komen... (een mens mag altijd dromen, hé). Milan is gaan afkoelen in de bijkeuken. Dat is het enige wat voorlopig nog helpt.
Bij zijn terugkeer is hij een beetje gekalmeerd en besluit dat de deur open blijft. Opnieuw moet ik hem ontgoochelen, de deur moet dicht want ik voel de koude zo binnenkomen. Ik maak me op voor discussie nummer twee. Het is amper elf uur! Hup, Milan terug in de bijkeuken en moeder terug aan de strijk. De rust lijkt weergekeerd. Wat later zit Milan aan zijn patatjes. Toch handig dat die alleen eet, kan ik de strijk afwerken. Tussendoor tottert het strijkijzer nog op grond (waarbij ik net op tijd beslis om er niet naar te grijpen, een gloeiend heet strijkijzer, ik moet er geen tekeningetje bij maken zeker...). Maar al bij al komen we de ochtend goed door. Milan om kwart na twaalf in zijn bed en na een half uurtje opruimen (ja meneertje heeft zich echt wel geamuseerd deze morgen) kan ik ook eten. En in tegenstelling tot gisteren, slaapt hij al twee uurtjes!

Dju

2009-04-08T22:00:00.004+02:00

Rechts van mij een lange rij vrachtwagens, nauwelijks een meter tussen, zo ver het oog rijkt, terwijl ik binnen de 1500 meter de afrit moet nemen.
Ik haat het.
Punt.

Eureka!

2009-04-05T14:17:00.005+02:00

Vrijdag zoals afgesproken een date met de paashaas op Milan zijn school. Het werd voor ons een zeeeeeer leerrijke ervaring. Ik verwacht ook niets anders van een school, natuurlijk! Nadat Hayley, de jarige kleuter van de dag ons (zes mama's, twee papa's, één oma en vier nieuwe kleutertjes) had uitgelegd wat de bedoeling was (paaseitjes zoeken en 1 paashaas), kon de zoektocht beginnen. Milan ging in eerste instantie op zoek naar de glijbaan en hij was, toen hij die eindelijk gevonden had, niet te overtuigen om deel te nemen aan het eigenlijke doel van het spel. Tot hij, eerder toevallig, op een zak paaseitjes stootte (ja, ze lagen in de weg!) en niet meer te houden was. Hij verzamelde zakken dat het een lieve lust was. Ook de paashaas werd, met een beetje hulp van onzentwege, snel gevonden. De snoepjes waren een leuk extraatje, die, in Milans ogen, onmiddellijk dienden verorberd te worden. Daar moest mama dan weer een stokje voor steken, aangezien de kleuters ook braaf aan het wachten waren tot thuis om al dat lekkers binnen te spelen. Ondertussen hadden de kleuters zich teruggetrokken in hun klasje. Ook Milan mocht daar een kijkje nemen. Samen met Bjarne maakte hij de werkbank onveilig. Maar het hek was helemaal van de dam, toen Milan besloot om de meisjes te storen bij het eten maken. Hij trok het tasje uit het meisje haar handen en was vastbesloten om ook de lepel te bemachtigen. Daar hadden we het al: amper tien minuten in de klas en hij moest al een handje geven en "terug vriendjes worden". We kunnen het er al over eens zijn, Milan zal zijn mannetje wel staan en zijn weg wel vinden bij juf Petra! Dat er in de klas een glijbaan staat, is een leuk extraatje natuurlijk!

Op de speelplaats besloten we Milan zijn gang te laten aan en te observeren hij onze kleine spruit het er van af bracht. En dat ging heel goed. Hij moest wel gered worden door meester Nico, toen Milan, circusgewijs, tussen de schommelende jongens jongens op weg ging. Maar ook dat liep goed af.

Eén september komt dichterbij, maar het is al met een iets geruster gevoel dat ik daar naartoe leef.

En toen...

2009-04-02T23:54:00.002+02:00

Milan na een namiddagje Puyenbroeck:

Fan (bis)

2009-04-02T23:35:00.003+02:00

Gisteren in "JES":
Jes beoordeelt een brussels appartement met de woorden: "Over mijn lijk". De waalse huisbaas verstaat het (natuurlijk) niet. John (Johan Heldenbergh, remember) vertaalt: 'Par-dessus mon cadavre".
Zoiets als onze "nous sommes chemin".
I love it!

Mijn kindjes

2009-04-02T23:15:00.002+02:00

Milan is mijn zoontje, mijn kindje. Maar ik heb nog veel kindjes, de kindjes van op de praktijk. Op school leerden ze ons dat wij "patiënten" hadden, of "cliënten". Maar bij "patiënten" denk ik aan zieke mensen, "ziekenhuis-ziek", of "dokter-ziek" en ik ben geen dokter. En "cliënten"... Een advokaat heeft "cliënten" en dat ben ik ook niet. Dus heb ik het over "mijn kindjes", zeker sinds ik geen therapie meer geef aan volwassen. Ik hou van mijn kindjes, allemaal stuk voor stuk kleine mensjes die worstelen met taal of spreken, die worstelen met d of t of au en ou. Metend rekenen en vraagstukken, de nachtmerrie van al mijn kindjes. En ik mag proberen om al die worstelpartijen in goede banen te leiden (soms is het "lijden") en de nachtmerries te verjagen. En ik doe dat graag!
Nu kwam ik vandaag twee van mijn kindjes tegen, deze morgen op de markt. En aangezien het donderdagmorgen was en zij niet op school waren, betekende dat dus dat die twee kindjes al in het middelbaar zaten en genoten van de vrijheid na de examens. En die twee kindjes waren veranderd in stoere, struise, ferme tienerjongens. And it struck me! Help, wanneer zijn die zo groot geworden. Tja, ik werk al een hele tijd en die gastjes kwamen bij mij als ze negen of tien waren. Of elf. Ofzo... En ondertussen kan dat dus al een paar jaar geleden zijn. Zo een stuk of vier. Of vijf. Ofzo... En dan zijn die gastjes vijftien, of zestien... Ofzo... En dat maakt mij ... een beetje ouder. Maar ook een beetje vrolijk. Want de schuchtere tienerjongens zeiden wel alletwee "goeiendag" tegen mij. Dus zo een strenge kan ik toch niet zijn/geweest zijn.

Zinnetjes

2009-03-31T14:01:00.004+02:00

U, als alerte lezer, weet dat ik me sinds een tijdje een beetje zorgen maakte over Milans taalontwikkeling. Het ging niet, of te traag, of in ieder geval niet hoe het zou moeten gaan. Ik heb ondertussen contact gehad met het COS (Centrum voor ontwikkelingsstoornissen van het UZ in Gent) en we hebben afgesproken dat we in juni gaan bekijken of een doorgedreven testing noodzakelijk blijkt. Ondertussen laten we Milan zijn gangetje gaan en proberen hem zo veel mogelijk te stimuleren. En ik moet zeggen, sinds "papa" kan ik heel stilletjes beginnen spreken van een taalexplosie. Op zeer regelmatige basis komen er nieuwe woordjes en Milan slaagt er zelfs in om de woorden te combineren. Zo gaat hij (tijdens de dagelijkse autoritten) duchtig op zoek naar "no(g) paa(rdjes)" en langs de R4 worden dat dan "no(g) bo(ten)". Als hij zijn melk thuis moet laten, polst hij voorzichtig "moemoe me(lk)?". "Ja, schat, moeke heeft ook melk voor Milan". Vandaag was "papa (z)sjie(k)" en moesten de "be(ren) mee" naar moeke.
Omdat je moeilijk met een "achtwoordzin" kan beginnen, ben ik heel blij met de "tweewoordzinnen".

Flits!

2009-03-31T13:53:00.002+02:00

Mijn dagelijkse autostraderitten zijn alles behalve saai. Een tijdje geleden remden alle auto's plots zonder aanwijsbare reden. Tof hé. Bleek het om een flitspaal te gaan. Nu vraag ik U: Wat is het nut van een flits paal als 1) daar toch nooit filmrollekes inzitten en 2) je lustig rapper rijdt dan toegelaten om dan plots *pwieieieieieieiet* te gaan remmen om toch maar onder de magische grens van 120 te geraken om dan vervolgens terug het gaspedaal in te duwen. Want grenzen zijn er om te doorbreken. Ondertussen weet ik de flitpaal staan (Voor de liefhebbers: E40 ter hoogte van Merelbeke, in beide richtingen) en weet ik ook waarom de auto's remmen. Tot er zich gisteren een gelijkaardig scenario afspeelde. Reden? Nieuwe flitspalen, deze keer op dezelfde E40, maar nu ter hoogte van de Expo. Ik vind het eigenlijk ronduit gevaarlijk, al dat gerem op de autostrade.
Nu hoop ik wel van ganserharte dat er vandaag ook nog geen filmrolleke in stak, want anders zou ik zeer binnenkort wel eens serieus kunnen vloeken...

Vrijdag-Milandag.

2009-03-28T13:45:00.002+01:00

Gisteren nog maar eens genoten van een heerlijke moeder-zoon-dag. Ik vind het leuk om dingen uit te proberen. Zo hebben we samen met de noppers gespeeld en het viel op dat Milan mijn bouwwerken nabouwde. Ik heb ook het prikmatje geïntroduceerd. Prikken heeft hij gedaan, niet op de lijntjes, maar eerder de banden van de vrachtwagen lekgestoken; maar de handeling was toch al goed. En knippen, dat doet hij ook graag. Als alles in snippers vaneen ligt, duikt hij in de kast om nieuwe blaadjes te halen. Zijn nieuwe "janbibejan"speelgoed is ook een voltreffer gebleken. Hij hamert er lustig op los en sleurt zijn autootje overal mee. De "langejan"-puzzel is ook een groot succes tot zijn vingers er tussen zaten.
En ondertussen is het balen omdat ons fototoestel nog steeds koppig dienst weigert, net als ik denk dat dit hét moment is om nog eens een fotootje te nemen. Want tja, zoooveeeeel foto's hebben we nog niet hé...
Ik vroeg me onlangs af of wij nog iets zouden horen van Milan zijn school of we misschien gewoon op 1 september aan de schoolpoort dienden te verschijnen. Gisteren zat er een uitnodiging in de bus om volgende vrijdag paaseitjes te gaan zoeken op de speelplaats. Een voorstel dat ik met beide handjes grijp. U mag een uitgebreid verslag verwachten!

Fan

2009-03-26T16:07:00.004+01:00

Ik ben fan van Johan Heldenbergh. Al van toen hij in "Ons geluk" speelde. Ik vind het een ~~aartslelijke~~ (geef toe, het is gene Orlando Bloom of Johnny Depp) man en ik heb een probleem met acteurs die niet kunnen verstoppen waar ze geboren zijn. Maar bij Mijnheer Heldenbergh lijkt dat nu net zijn sterkte te zijn. Ik zie hem echt graag bezig. Ik ben fan. Ik kan er niets aan doen. Het spijt me...

Oef!

2009-03-25T14:39:00.000+01:00

Vannacht de tweede nacht op rij doorgeslapen! Lang leve de aërosol! De firma dankt u!

Over te weinig tijd, acute bronchitis en pavlov.

2009-03-24T15:04:00.005+01:00

De laatste paar dagen zijn voorbijgevolgen. En normaal gezien is dit een goed teken. Maar op dit moment zou ik eens op de pauzeknop willen drukken, eens alles stil zetten, mijn hoofd leegmaken en dan met volle moed opnieuw beginnen. Maar ik ben geboren zonder pauzeknop, ik moet er dus zien door te spartelen...

Vrijdag was de begrafenis, met alle gevoelens, emoties en gebeurtenissen die relevant zijn bij een begrafenis. De zon zorgde voor een ~~vrolijke~~ zonnige noot en dat verzachtte toch een beetje de pijn. Nu ben ik absoluut niet katholiek, ik vind het eerlijk gezegd allemaal zever in pakskes, want hoe groot en goed God ook moge zijn, als iemand sterft, doet het pijn. Punt. Toch moest ik toegeven dat de pastoor er wonderwel in geslaagd was om zowel de eerste lezing (uit genesis, de ark van Noah) als het evangelie (iets van Lazarus) toe te passen op het leven van Peet. Ik vond dat hij een pluim verdiende! De pastoor. Alles verliep rustig tot we thuis kwamen en Mevrouw De Bruin gezellig op onze mesthoop vonden. Niet de plaats waar zij zich moest bevinden. Wij in het donker op jacht, kip terug op haar plaats en een net over hun paleis, want ik denk dat ze er over vliegt (!). In het donker want ook zaterdag hadden we bitter weinig tijd om heel de zaak goed te overdenken en met een pasklare oplossing te komen.

Zaterdag werd opa 60! En ondanks de triestige tijd, vonden we toch dat dat een beetje gevierd moest worden. We zijn lekker gaan eten en alles bij elkaar werd het toch een geslaagde dag. Tot we met een bang hartje naar huis gingen en polshoogte gingen nemen in onze Villa. Geen uitbrekers maar wel inbrekers. 2 ongenode gasten onder de vorm van jonge duifjes. Vraag me niet hoe ze de versterkte burcht zijn binnengekomen, maar blijkbaar is het mogelijk...

Zondag beloofde een lazy sunday te worden. Tot Tom op het idee kwam om aan de lenteschoonmaak te beginnen. Gelukkig beperkte zijn actieterrein zich tot de garage en de tuin. Het containerpark zal er wel bij varen! Nog vlug een bolderkar in elkaar geknutseld voor Milan en het weekend zat er weer op.

Ondertussen evolueerde de gezondheidstoestand van Milan van "alarmerend" (vorig weekend 39,5°C en diarree) over "bedenkelijk" (snotneus en lopende ogen), naar "zouden we niet nog eens de dokter raadplegen?". Maandagavond vond ik Milan bij moeke op schoot met twee rode wangen, waar menig kabouter op jaloers zou zijn geweest. Om 19 uur is de koorts begonnen en zit nauwelijks een half uurtje later al aan 38,5°C. Vlug een telefoontje naar de huisarts en we hebben geluk want hij wil ons nog ontvangen. Daar is de diagnose vlug gesteld: acute bronchitis. Remedie? Aërosol met Pulmicort, Atrovent en Ventolin. De gekende conbinatie. Omdat Milan (en wij ook) veel last hebben van zijn hoest (als je mijn hoestje kent, weet je wat ik bedoel, ik heb me al uitvoerig geëxcuseerd bij mijn zoon, maar ja, dat helpt niet...), vraag ik aan de apotheek of we daar ook nog iets voor (of tegen) kunnen doen. Onze superapotheek (want ik mocht nog binnen om kwart na acht en hij had nog een aërosoltoestel en heeft me verder nog voorzien van wijze raad en antwoordde geduldig op mijn vragen, terwijl de doorsnee-apotheker al in zijn zetel zat en niet meer gestoord wenste te worden), gaf me eucaliptusuppo's en vertelde er bij dat we dat wel een beetje zouden ruiken. Amai, ik heb Milan deze morgen uit zijn bed gehaald in ware Eucalyptussfeer! Ik hoop dat zijn gezondheidstoestand nu in positieve richting verder evolueert!

En Pavlov? Dat is voor een andere keer...

Wordt vervolgd...

Dag nichtje!

2009-03-24T15:02:00.002+01:00

Een vogeltje vertelde me dat mijn nichtje hier sinds kort ook eens komt rondsnuffelen. Welkom, Ann! Enne, laat eens je emailadres na!

Opstand in Villa Kakelbont

2009-03-19T16:00:00.003+01:00

Onze twee kakelende dames zitten al een tijdje in afzondering. Uit praktische overweging, omdat we wel een grote tuin hebben maar daar ook zelf een beetje van willen genieten. En of ze nu 10m² of 100m² scharrelen, scharrelen doen ze toch... Althans dat is mijn overtuiging. Onze twee dames waren hier niet mee akkoord. Mevrouw De Bruin had deze middag besloten om te ontsnappen! En aangezien de grond naast het kippenhok gezaaid is, genoot Mevrouw De Bruin ongegeneerd van een gratis viergangenmenu. En maar scharrelen, en maar kakelen... Nu ben ik een grote fan van dieren, op voorwaarde dat ze verblijven op de voor hen voorziene plaats. Muizen en spinnen, geen probleem, zolang ze maar niet in mijne living in de weg lopen. Kippen? Laat ze maar doen, binnen de door mij vastgelegde grenzen. En grenzen zijn er om gerespecteerd te worden. In eerste instantie wist ik niet hoe, maar ik heb Mevrouw De Bruin er van kunnen overtuigen om zich binnen de muren van haar villa te begeven. Mission accomplished! Ik doe dat goed en sta versteld van mezelf! Nu had ik de gemiddelde intelligentie van onze twee dames danig onderschat. Nauwelijks een uurtje na de eerste ontsnapping had ik het weer zitten. Of zij had het weer zitten. Dezelfde modus operandi waarschijnlijk, ik moest er zien achter te komen hoe de hele ontsnappingspoging in zijn werk ging. Omdat ik het niet zag zitten om rustig af te wachten en te observeren - een mens heeft wel wat anders te doen op een zonnige donderdagnamiddag - heb ik alle mogelijke en onmogelijke gaatjes, putjes, kuiltjes gebarricadeerd met bakstenen. Bij de laatste controle een uurtje na de tweede opstand, leek alles in orde. Het kan natuurlijk ook zijn dat ze op een beter plan aan het broeden (!) waren...

Over gras, sterretjes en kk

2009-03-17T17:14:00.007+01:00

Het zijn hectische dagen geweest. En als ze echt hectisch zijn, gaan ze rap. Die dagen.

Zaterdag werd de voorlopig laatste fase van onze achtertuin afgewerkt. Nadat onze twee kakelende dames reeds vorige week in afzondering geplaats werden, konden we dit weekend zonder stoorzenders aan de werken beginnen. Als zou ik die miezerige regen ook zeker als een stoorzender bestempelen. Maar goed, echte werkmannen storen zich niet aan een beetje regen en zo bleven opa, papa en Milan, al dan niet in min of meerdere mate beschermd tegen de neerlag, naarstig verder werken. Meer dan 80 m² werd omgespit, rechtgetrokken en ingezaaid. Laat het gras maar groeien!

Zondag kregen we te maken met misschien wel het effect van die mindere bescherming tegen de regen. Al betwijfel ik of die regen in Milans buik geslaan is. U raadt het goed: Diarree in de hoogste graad. Tot nu toe zijn we er steeds in geslaagd om de verse pamper steeds op tijd aan te krijgen. Want geloof me, soms is die tijd zeeeeer beperkt. En hoewel de thermometer op een bepaald moment toch echt 39,5°C aanduidde, leek Milan bitter weinig last van die koorts te ondervinden. De krampen, dat was een ander paar mouwen. En als mama kan je niet veel meer doen dan extra knuffelen, extra drinken, extra pampers en voor één keer extra tuutjes. Maar op het moment dat je denkt dat het ergste achter de rug is, begint fase twee: extra k*k*. Jippiejee!

Maandagmorgen moesten we met Tom onder de MR-scanner. Hij heeft al een tijdje last van rugpijn en toen hij zei dat het tintelde in zijn been, leek het me toch tijd om eens binnenin te kijken. De beeldjes zijn genomen, nu is het wachten op de resultaten.

Toen we in het ziekenhuis aan het wachten waren, kregen we echter het slechtste nieuws en de hoofdreden van de voorbije hectische dagen: Tom zijn grootvader is in de nacht van zondag op maandag overleden. En dan staat de wereld stil en lijkt niets nog belangrijk. Dan word je geconfronteerd met waar het echt om gaat. Al weet ik nog niet precies wat dat is... Want hoe emotioneel ik ook ben, op zo een moment slaag ik er in om de nuchtere, zakelijke persoon te zijn. Waarschijnlijk helpt het ook dat het niet mijn bomma is, maar toch...

Wij dus naar het rusthuis, met Milan, want ja, je kan hem toch niet snel even ergens dumpen... Ik vroeg me wel af hoe hij zou reageren en hoe we het nu weer zouden uitleggen, maar ik zou wel zien. Milan bleek het ideale middel om de pijn eventjes te verzachten. En gedurende de dag groeide het verhaal dat Peet nu een sterretje was en dat we 's avonds wel eens zouden zwaaien... Die avond waren er geen sterretjes, maar Milan heeft wel de hele dag op Peet zitten roepen. Toch vreemd zo een kind...

En vannacht, als klap op de vuurpijl, vond Milan het nodig om ons er aan te herinneren dat er toch wel ongenodigde beestjes op bezoek waren. Ik ben vergeten tellen, maar ben er wel van overtuigd dat hij maar liefst acht (8!) pampers heeft volgek*kt op drie uur. Jammer genoeg situeerden die drie uren zich tussen 11 en 2 uur.

U zal dan ook begrijpen dat de inspiratie zich schuilhoudt, dat de woorden niet zo vloeiend opborrelen, dat de muze ver te zoeken is. Want de muze slaapt. Iets wat ik ook zou willen doen op dit moment...

Vervoer

2009-03-13T14:02:00.005+01:00

Deze morgen, op een stoeleke in onzen hof in het zonneke en Milan op zijn fietske met zijn botten aan. Meer moet dat toch nie zijn!

Meer heb ik in ieder geval niet nodig. Ik ben er meer en meer van overtuigd dat we dit huisje gekocht hebben voor de tuin. Een tuin die nu "boomloos" is. Morgen komt opa helpen om onzen achtertuin nog een beetje ordentelijker te maken. Niet dat we ook een voortuin hebben, maar onze tuin is opgesplitst in een "voortuin" en een "achtertuin", maar dat ligt dus allemaal achter ons huis. Met een "hangar" in het midden. In de immo-advertentie stond dat kot als 'atelier'. Pfff, atelier, what's in a name! Een groot kot dat lelijk in de weg staat ja! U gaat er nog van horen, van dat kot. Van de afbraak van dat kot! Let maar op. Eens of morgen beginnen we er aan. Ik kijk er al naar uit!

Op de parking van de tandarts stond een poepsjieke auto en een modderachtige mountainbike. Er kwam een poepsjieke heer buiten en ik moest glimlachen bij de gedachte dat die poepsjieke heer op die mountainbike zou stappen en wegrijden. Ik ben niet blijven staan om te zien voor welk edel vervoersmiddel de poepsjiekerd ging kiezen. Mijn fantasie was leuker dan de werkelijkheid.

Milan weet zijn vervoersmiddelen ook te kiezen. Bij moeke rijdt hij op een plasticken loopfietsje. Op mijn fietsje! Het kleinnood is 29 jaar oud en hij scheurt al even hard door de bochten als ik indertijd heb gedaan. Met twee voetjes tegelijk en soms op één wiel, dat gaat sneller! Hier thuis hadden we een modernere, doch lompere versie. Rijden deed hij ook, scheuren iets minder omwille van de anti-aerodynamische eigenschappen. En tegen deuren en stoelen en tafels opbotsen, bijna total loss! Wij dus naar de winkel om een simpel plasticken loopfietsje. En vanzodra de wieltjes een beetje afgesleten zijn, zal hij hier ook scheuren. Net zoals ik gedaan heb...

Zakdoekmilan

2009-03-09T23:30:00.003+01:00

Deze morgen reden we naar moeke. Milan was mij aan het roepen, maar Milan roept me al een jaar en je wordt dat gewoon. Hij was echt mijn aandacht aan het zoeken door steeds maar harder te roepen en toen hij eindelijk mijn aandacht had en ik in de spiegel keek, zag ik Milan onder een zakdoek. Hij had die professioneel gedrapeerd over zijn gezicht en vond het nodig/grappig om mij dat te laten zien. En grappig was het zeker.

30(bis)

2009-03-08T23:50:00.004+01:00

Het is vandaag een mooie dag om eens de balans op te maken. Eens achteruit en vooruit te kijken.
Toen ik 1 was, zong ik liedjes en zei ik versjes op die mijn mémé mij geleerd had: "Droog je tranen Pierrot, ooooooooooooo Pierrot", "Moeder had de hazelnoten in een stenen kruik gesloten, smal van hals en dik van buik , gulzig hansje zag de kruik, die wil ik niet delen dacht hij, ik zal de nootjes stelen (en toen moest hij wringen want hij zat vast, maar de rest ben ik vergeten...). Mijn mémé en mijn pépé zjn er niet meer en mijn bompa ook niet. En soms vraag ik me af hoe het zou zijn als ze hier wel nog waren...
Toen ik 5 was genoot ik van een onbezorgde kleutertijd. Alleen jammer dat je dat pas later beseft...
Toen ik 10 was, wou ik waarschijnlijk buitenspelen en juffrouw worden.
Toen ik 15 was had ik een herexamen voor geschiedenis en vond dat niet leuk want ik wou alleen maar helpen ('t is waar hé Sofie?). Het is toen dat mijn rechtvaardigheidsgevoel aangewakkerd werd. En ik ook geen juf meer wou worden want het was die dwaze stagaire (of vervangster) haar schuld dat wij in augustus moesten terugkomen. Nadien werden de herexamens in het middelbaar afgeschaft en ik moet zeggen dat ik daar alleen maar blij om kan zijn.
Toen ik 20 was, besefte ik dat het zo moest zijn, ik had nog geen zin om op mijn 21e te gaan werken, dus biste ik een jaartje. Niet geheel uit vrije wil, maar ik wist toen al dat het zo moest zijn. Want het is daardoor dat ik Tom tegenkwam en dat ik op het goede moment afstudeerde om een telefoontje te krijgen met de vraag of ik een praktijk wou overnemen. Ik heb nog geen moment spijt gehad van de keuzes die ik sinds dat bisjaar gemaakt heb.
Toen ik 25 was, ben ik getrouwd. Iets wat ik, liefst met dezelfde man, nog eens wil overdoen om nu echt te genieten van die dag...
En vandaag ben ik 30 en ik mag met een lach op mijn gezicht achterom kijken en vaststellen dat ik geen reden heb tot klagen: Ik heb een job die ik graag doe en die mij toelaat om het perfecte evenwicht te bewaren tussen werk en gezin, ik heb een gezin waar ik van geniet en terecht trots op ben, ik ben trots op de persoon die ik geworden ben, ik ben 30 en het voelt goed. En ik hoop dat we op dezelfde weg mogen verder gaan en leren en groeien. Als mens. Als vrouw. Als mama. Als gezin.
En vooruit kijken? Natuurlijk heb ik nog dromen en wensen en verlangens. Natuurlijk zal niet alles steeds gaan zoals gepland. Maar na iedere winter zal de lente komen. Dat is zeker. Al de rest niet...

30

2009-03-08T23:49:00.001+01:00

Het is bijna zover...

Een zeldzaam beeld

2009-03-08T23:26:00.005+01:00

Dit is een zeldzaam beeld, Milan met zijn tuutje...

De eerste twee weken van zijn leven had hij er zelfs geen, maar toen heb ik toch één van mijn principes opzij gezet. En van toen heeft Milan een tuutje. In zijn bed en tot voor kort bleven ze daar ook (want eigenlijk heeft Milan twee tuutjes, een blauw dat hij in zijn mond steekt en een rood dat hij in zijn hand houdt). Het is wel grappig want dat rode tuutje zoekt hij ook in zijn slaap, als ik 's avonds nog eens ga piepen en ik steek zijn (blauwe) tuutje is zijn mondje, dan gaat zijn handje op zoek naar het andere tuutje. En die blijven dus in zijn bedje. Dus overdag zie je hem zelden of nooit met zijn tuut in zijn mond. En zo heb ik het eigenlijk wel graag... Tot hij een paar dagen geleden besloten heeft om zijn tuutjes mee naar beneden te brengen. We gaan daar dringend verandering in brengen. Vanaf morgen!

Problemen zijn er om opgelost te worden...

2009-03-04T16:52:00.002+01:00

Dit is Milans nieuwe lijfspreuk. En zeg nu zelf, daar kan je toch niets op tegen hebben. Ik zou zelfs meer zeggen: zo een attitude moet gestimuleerd worden! Maar misschien toch wel best een oogje in 't zeil houden...
Ik heb mijn kleine spruit deze morgen uit de koelkast geplukt. Inderdaad: uit de koelkast! Hij mocht een fruitsapje nemen, zijn fruitsapje ("groeifruit"). Die staan strategisch opgesteld zodat hij er aan kan. Hij was zo lief om voor mij ook eentje te nemen, maar zo slim om niet zijn fruitsapjes uit te delen, maar eentje van een andere soort. Die staan, ook weer strategisch, namelijk buiten handbereik en dus een schap hoger. Maar voor Milan was dit geen probleem: klimmen! En zo heb ik hem uit de koelkast geplukt!

Boerderij

2009-03-03T23:57:00.003+01:00

Ik ben toch een geit. Of een kieken...
Ik zal het eventjes uitleggen vooraleer jullie dit gegeven massaal beginnen te bevestigen...
Ik was er negen maanden rotsvast van overtuigd dat die emotionele buien niets meer dan een onschuldig zwangerschapskwaaltje was. Niet dus... Ik ben een watje geworden, een "bleitmulle". 't Is niet te doen, 't is er over, of nee, het loopt over. En doe ik iets om dat tegen te houden? Bah nee, laat maar stromen die handel. Het is alsof ik de beelden/artikels/foto's ga opzoeken die mij aan het huilen krijgen. Zo ben ik deze avond een beetje aan het opruimen terwijl de TV op VTM staat. Er loopt een programma over de luchthaven, afscheid nemen, die toestanden. Tijdens het passeren werp ik een slinkse blik op het televisiescherm: Een koppel gaat in Amerika wonen en neemt afscheid van zijn/hun dochtertje. En in plaats van de TV te negeren of uit te zetten, ga ik zitten en ... juist ja...
Ik zei het toch, ik ben een kieken...

Lieve lezers

2009-03-03T18:20:00.000+01:00

De teller staat (bijna) op 400. Maar wie zijn jullie toch?

Omaatje

2009-03-03T14:42:00.003+01:00

Ik ga al een tijdje sporten. Na een zoektocht naar een geschikt en betaalbaar etablissement heb ik me ingeschreven in een "women only"-fitnesscenter. Ik had al eens een poging ondernomen in een gewoon fitnesscenter hier in de buurt, maar ik moet toegeven dat dat niet mijn beste idee was. Het was een mix van "kijk-naar-mij-ik-ben-dun/jong/heeeeljong/en hopeloos-op-zoek-naar-ik-weet-niet-wat"-meisjes en "bodybuilder-ik-sta-stijf-van-de-hormonen"-mannen (en dan hou ik het nog beschaafd want dit gegeven situeert zich al een hele tijd in het verleden, dus ik heb het al kunnen verwerken). Wat die begeleiders daar liepen te doen, is mij tot op heden ook nog niet helemaal duidelijk, maar het had waarschijnlijk alles te maken met hetgeen waarnaar die meisjes op zoek waren. Ik heb mijn tienbeurtenkaart niet helemaal opgebruikt en dat was dat. Einde fitnessavontuur.
Tot ik midden vorig jaar een acute aanval van sportinitis kreeg. Sport is gezond en wie weet doet het mij nog deugd ook. Zo gezegd, zo gedaan. Ik probeer nu iedere week tweemaal mijn sportschoenen aan te trekken. En het lukt. Niet iedere week twee maal, maar toch, ik doe mijn best en het doet me goed.

Na een tijdje begin je de mensen een beetje te (her)kennen en zo gebeurde het dat ik omaatje ontmoette. Een dametje, ik durf er geen leeftijd op te plakken, die iedere week komt sporten. Zo een echt grootmoedertje, een Annie MG Schmidt-omaatje, met brilletje en verwarde krullekop en altijd vrolijk. Altijd lachen. Altijd vriendelijk. Zo eentje die op woensdagnamiddag met een geruite schort pannenkoeken bakt voor haar kleinkinderen en voor heel de buurt. Zo eentje die lappenpoppen haakt en knuffelberen stikt. Zo eentje die zelf priklimonade maakt en snoepjes uitdeelt als mama het niet ziet. Omaatje wisselt de cardiotoestellen af met de krachttoestellen en huppelt vrolijk van hier naar daar. En op het einde geniet ze nog van een saunake, rust eventjes uit en hupt dan onder de douche.
En terwijl ik mijn punten verzamel op de crosstrainer, is omaatje weg. Waarschijnlijk om pannenkoeken te gaan bakken...

To do or not to do

2009-03-02T15:31:00.003+01:00

In oktober 2007 kreeg ik een telefoontje die voor een ~~in eerste instantie paniekaanval van jewelste~~ ommekeer in ons leven zorgde. We woonden in een huis (waar anders) dat we huurden en het was de bedoeling dat we daar tot eind 2009 zouden blijven om dan op ons gemak te beginnen uitkijken om iets te kopen. Dat telefoontje strooide roet in het eten. Het was de huisbaas die doodleuk meldde dat ons huis verkocht was.
Pardon?
Ja, verkocht, en de nieuwe eigenaar wil alles afbreken en appartementen bouwen.
Excuseer?
U begrijpt de paniekaanval. Verkocht? Afbreken? En waar moeten wij wonen en waar moet ik werken? En trouwens, moeten wij daar niet van op de hoogte gesteld worden? Een afspraak bij de Huurdersbond leerde ons dat wij daar niet op voorhand van op de hoogte moeten worden gesteld, maar dat wij volgens ons contract mogen blijven tot eind 2010 op voorwaarde dat de (nieuwe) eigenaar ons onze opzeg geeft voor juli 2010. Maar hij wou het afbreken in augustus 2008? Juridisch kon hij geen kant op, maar ik zag ons al op het VTM-Nieuws verschijnen: Koppel weigert te verhuizen. Zo ons huisje naast een enorme bouwput en kranen en buldozers... En dat met een kind van 10 maand. Ik had het er niet voor over.
Oké, financieel kwam het niet goed uit, maar een nieuwe huurwoning gaan zoeken voor 2 jaar, dat leek mij ook niet de meest aantrekkelijke oplossing. Zouden we niet iets kunnen kopen? We moesten eerst nog onze goesting vinden...
In november gingen we naar een eerste woning kijken. In januari 2008 hebben we die gekocht en vandaag hebben we al een jaar afbetaald!
Mijn papa zei, tijdens mijn paniekaanval, dat het misschien nog onze redding zou zijn, dat het misschien nog het beste was wat ons kon overkomen. En zie, papa's hebben soms/meestal (daar ben ik nog niet uit) gelijk (maar dat moet je hem niet gaan vertellen hé).

We hebben hard gewerkt: een nieuwe badkamer, een nieuw dak, de zolder geïsolleerd, schilderen, behangen, sparren uitsmijten, klimop ~~snoeien~~ verwijderen, een deur vervangen (WC) een andere deur plaatsen (van de garage in de gang)... We hebben onze bezigheden gehad en zullen ook in de toekomst weten waarvoor we gaan werken. Maar we hebben ons eigen huisje met onze eigen tuin. Een klein plekje op deze aarde met onze naam erop. Een thuis!

Onder "To do or not to do" vind je al onze dromen, de verbouwingen die we nog zouden willen uitvoeren. Ik heb altijd gezegd dat ik niet in een huis wou gaan wonen dat zou veranderen in een "twintigjarenplan". Ik hoop dan ook dat al die puntjes op een redelijke termijn zullen doorstreept zijn. Hoeveel die redelijke termijn bedraagt, laat ik nog even in het midden...

Ziek

2009-03-01T23:02:00.004+01:00

Een dijk van een snotneus, al heel het weekend en nu om de twee uur wakker, dus de mama en de papa hebben een slechte nacht achter de rug. Hopelijk zet Milans verkoudheid zich niet door en als dat wel het geval is, tja dan moeten we er samen door zeker...
En dan te bedenken dat het z'n schoon weer was en dat we de voorbije dagen serieus van de buitenlucht genoten hebben. Ge zout begot beginnen denken dat dat toch nie zo gezond is...

Update: Milan is weer hees van het hoesten. Er zit een ferme keelontsteking aan te komen, denk ik/vrees ik.

Kanhijdatalallemaal?

2009-02-28T22:16:00.003+01:00

Het is zeker omdat ik een afspraak regelde met het COS (Centrum voor Ontwikkelingsstoornissen) dat het lijkt alsof Milan zijn spraak een enorme sprong voorwaarts maakte/maakt. Sinds hij vorige zondag "papa" zei, is er geen stoppen meer aan. Hij roept nu ook op "papa!!" en bobo(nne) en als zijn melk uit de microgolf komt, zegt hij "wa(rm) en wijst met zijn fles naar de gootsteen waar ik die dan een beetje moet afkoelen onder het water. Als we ergens stoppen met de auto volgt er steevast "mee!" (want we zouden hem eens moeten vergeten, stel je voor...). Wij zijn bij "pee(t)" geweest in het ziekenhuis (Tom zijn grootvader) en Rita heeft nog steeds een "beebie". Als we de koelafdeling in de Colruyt binnengaan, horen we "kou" (en alle mensen die zich op dat moment daar bevinden, horen dat ook) en als we daar buiten gaan is het weer "wa(rm)". Milan drinkt me(lk) en wa(ter) en eet bo(terhammen) met bee (vlees). Als we een foto nemen, moeten we het fototoestel "d(r)aai(en)" en Milan draait dan ook met zijn handje. De "ajoo" (ajuin) zit in de "kaba" en zijn "dekpapa" (dekbed) moet op zijn "be(d)" liggen. Hij doet verwoede pogingen om zijn "kou(sen)" aan zijn voeten te doen, maar dat mysterie raakt maar niet opgelost. Hij vraagt aan moeke om de (r)a(d)io aan te steken.

Ondertussen merken we dat ook zijn denkvermogen overuren maakt. Toen papa gisteren met opa het tuinhuis aan het afbreken was en hij twee planken wou aan elkaar vijzen, kwam milan hem een vijs brengen vanzodra hij de schroefmachine hoorde. Toen papa twee vijzen vroeg, krijg hij er ook twee en toen hij er drie vroeg, kreeg papa er eentje extra (aja, want papa had er nog twee in zijn hand) (die twee vijzen tellen/geven, dat kan Milan want hij weet dat "twee" eigenlijk "één in elke hand" is, die drie, dat was toeval, ik geloof helemaal niet dat Milan al kan rekenen!).
Als we een sandwich uit de diepvries halen, zal Milan die niet (bevroren) in zijn mond steken, maar zijn bankje halen en de sandwich in de microgolf steken.
Milan duwt op knopjes dat het een lieve lust is, maar hij zal enkel de TV aansteken als we hem dat vragen en hij begint ook "als..., dan..." te begrijpen. Toen ik deze middag zei dat hij niet met zijn hark in het zand mocht spelen, maar wel op het gras, moest Mijnheer het nog eens controleren door met zijn hark naar het zand te wijzen en "nee!" te roepen en dan naar het gras te wijzen en "ja" te roepen. Je weet nooit dat ik ondertussen van gedacht zou veranderd zijn...

Dat hij veel te verwerken krijgt, merken we ook 's nachts: ik moet toch wel bijna iedere avond/nacht eens gaan kijken wat er aan de hand is want Milan weent of roept of krijst of babbelt, al dan niet in zijn slaap.

We hebben er lang op moeten wachten en hoopten dat het wel leuk zou zijn als hij zou beginnen praten, maar dit is echt plezant!!

Het is lentuuuuuuuuuuuu!

2009-02-26T13:38:00.007+01:00

Of zo voelt het toch. Vorige week zijn we in een toevallige zotte bui de fruitbomen beginnen uitgraven, zodanig dat we het "daar vanachter" ook een beetje kunnen opkallefateren. Want het is nodig. Waarbij ik onze twee onkruidwieders zeker niet wil affronteren, ze doen hun best, maar ze hebben dan ook een serieuze oppervlakte te onderhouden. En na zes jaar gezaagd te hebben over het feit dat we niet buiten konden, is het ook niet meer dan vanzelfsprekend dat we, nu we zeker buiten kunnen, onze verantwoordelijkheid opnemen. Uitgraven en kappen en zagen dus, die handel. Met de belofte dat er ooit nieuwe bomen komen. Zeker weten!
En ondertussen word ik lyrisch bij het zien van de groene kopjes die her en der, maar toch redelijk georganiseerd, komen piepen. En hoopvol bij het zien van al dat jong geweld. En vrolijk, wanneer de zon de kopjes aanraakt en de groene knopjes betovert en beschildert in de mooiste kleuren.
Een mens herleeft bij het zien van al dat moois! Eindelijk!!

Onze tuin, vanachter, toen we ons huisje vorig jaar kochten.

Boompjes gesnoeid en een beetje opgekuist, onze tuin, vanachter, zoals die er het voorbije jaar bijlag (de boom stond weliswaar wel nog recht...).

Onze tuin, vanachter, nadat we er onze lentekriebels op losgelaten hebben.

Een accidentje

2009-02-25T23:42:00.002+01:00

Het is nog vroeg, maar maandagmorgen heeft Milan in zijn bed geplast. Ja, hij draagt nog een luier, maar ook Pampers hebben een verzadigingsgraad en die was maandagmorgen zeker bereikt, zelfs ruim overschreden. Ik vond de arme schat in de hoek van zijn bed met zijn beentjes opgetrokken, wijzend naar de natte plek: "pipi". Alles nat!
Lakens in de was en Milan in de douche, 15 minuten achter op schema!
En tegelijkertijd proberen om niet te fel te reageren zodat hij later, bij eventuele echte accidentjes, niet te zwaar zou tillen aan de situatie.
Het wordt tijd dat er ook daadwerkelijk iets gebeurt/geproduceerd wordt als hij op zijn potje zit! We zullen het hem nog eens moeten uitleggen...

Pepe leert...

2009-02-25T23:39:00.002+01:00

Pepe leert Milan rare dingen:
Pepe kweekt witloof en legt dat dan klaar voor ons om mee te nemen en op te smikkelen. Pepe zegt aan Milan dat dat voor "mama Evy" is. En Milan zegt natuurlijk "mama Evy". 's Morgens passeer ik met de zak witloof en vraag aan Milan wat dit is. Milan antwoordt: "Mama,... Evy".
Pepe's leren rare dingen, maar daar zijn pepe's voor zeker...

Supertropisch...

2009-02-25T22:13:00.002+01:00

Het is krokusvakantie. Omdat tante Kim vandaag niet moet werken, plannen we een uitstapje. Naar Scheldorado, een subtropisch zwemparadijs in Terneuzen.

Toen ik Milan deze morgen uit zijn bedje haalde, beloofde het nochtans een zware dag te worden: Milan huilde omdat zijn maantje (een nachtlampje dat aan de spijlen van zijn bed hangt) eraf gevallen was. Wanneer zoiets gebeurt, weet de arme schat niet meer wat te doen. Ik ben hem dan maar gaan verlossen/halen. Ik moest wel nog douchen (ik doe dat normaal altijd voor ik hem uit zijn bed haal), dus hij mocht "zijn duvels ontbinden" op de badkamer. Milan in zijn nopjes maar danig uit zijn routine, ik was benieuwd wat het gevolg zou zijn. En ja hoor, boterhammetje gegeten zonder problemen, pamper en broek aan zonder morren, dit kon niet blijven duren! Mijn geluk was al op: Milan stond daar in zijn broek met zijn pyjamashirt en er was niets meer aan te doen, hij wou niet verder. Na een hevige discussie, doorgedreven argumentatie, kwade blikken en een smeekbede om U tegen te zeggen, moesten we de strijd staken; Milan werpt zich ten gronde, op zijn kousevoeten, half in pyjama en ik dan maar de auto inladen om eventjes af te koelen. Het erge van de zaak is dat wanneer ik in de gang sta, Milan rustig de kat uit de boom kijkt, vanzodra ik in zijn gezichtsveld kom, begint de sirene weer te loeien. De snoodaard!
Ik besluit er geen woorden aan vuil te maken en moffel hem zo goed en zo kwaad als het lukt in zijn T-shirt. Dan maar zonder trui en schoenen in de auto, iets wat ook niet zo vanzelfsprekend is. Hoe het gelukt is, weet ik niet, maar dat het gelukt is, daar ben ik zeker van. Milan vond het allesbehalve fijn en moest mij dit ook luid duidelijk maken. Had het te maken met het feit dat Minniemuis (zijn knuffel) nog in de keuken lag? Ik weet het niet... Misschien wel. Of misschien had hij gewoon zijn kuren...

Als een dag zo begint, kan het alleen maar beteren. Milan pruttelt nog een beetje en ligt dwars (bijna letterlijk) als tante hem in zijn autostoel probeert vast te gespen. Maar we bereiken zonder hoofdpijn het zwembad.

Het was een tijdje geleden dat we nog waren gaan zwemmen en dat was te merken. Ik heb Milan nog maar zelden zo onder de indruk geweten. Er was nog niet zo veel volk, maar wel al redelijk wat lawaai. Hij klampt zich vast als een pasgeboren chimpanseetje aan zijn mama en laat niet los. Ik moet er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat ik wel hou van die "beschermingsdrang". Het voelt goed om hem te kunnen beschermen en het voelt nog veel beter als hij bij jou bescherming komt zoeken. Maar tegelijkertijd wil ik ook een assertieve kleuter de wereld (lees: de school) insturen, dus laten we Milan zijn weg zoeken in het peuterbad. Op de glijbaan is het weeral de mama die vandaag iets bijleert: loslaten (letterlijk en figuurlijk). Want wanneer hij eerst de trap opgaat en de glijbaan afkomt aan twee handjes, lukt het voor beide partijen na het volledige traject een keer of vijftig te hebben doorworsteld, om zowel de trap als de glijbaan zonder hulp te bedwingen. En ik ben eigenlijk wel trots als ik hem zo vol van vertrouwen en zelfzeker de trap op zie klauteren om dan heerlijk kraaiend van plezier naar beneden te glijden en niet te verdrinken. En ik ben trots op mezelf dat ik hem de mogelijkheid biedt om zijn weg te zoeken.

Wat hebben we heleerd vandaah?
1) Hang maantjes altijd goed vast.
2) Loslaten is goed.
3) Als de GPS 20 keer zegt dat je moet "draaien waar het lukt", dan zet je hem beter uit en volg je de wegwijzers.
4) Ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik zal ingijpen als Milan zich zou gedragen zoals die dominante kleuter met zijn blauwe Niveazwembandjes die van duwen zijn handelsmerk heeft gemaakt. Al hoop ik nog veel meer dat het nooit zover zal komen dat ik moet ingrijpen...

Geduld...

2009-02-22T22:30:00.005+01:00

Het is eindelijk zover, het is eindelijk gebeurd! Het moest er van komen, maar nu het gebeurd is, zijn wij heeeeeel gelukkig. En de één al wat gelukkiger dan de andere. Aja, dat is wel logisch hoor. Want het begon echt lang te duren. En geduld is nu misschien niet echt onze sterkste kant. Toch niet op dit gebied. Pas op, we doen ons best en eigenlijk doen we dat ook niet slecht (al zeg ik het zelf...). En het is ook logisch dat het de ene dag al beter gaat dan de andere. Ahja, want iedereen heeft wel eens een slechte dag. Of een mindere. Maar kijk, ons geduld is eindelijk beloond. Allee, zijn geduld is eindelijk beloond. En het mijne eigenlijk ook. Want naast het feit dat ook ik geduld moest hebben, moest ik ook nog eens het hoofd koel houden om hem er van te overtuigen om geduld te hebben... Nu is het te hopen dat het morgen ook nog lukt, anders is al ons geduld en onze euforie voor niets geweest en kunnen we terug van voor af aan beginnen. En dat zou ook ik heel jammer vinden. Want eigenlijk vind ik het wel schattig en vertederend. Het is een uniek moment, zo eentje dat nooit meer terug komt. Anders zou het ook niet zo uniek zijn natuurlijk. Om eerlijk te zijn, begon ik me toch een beetje zorgen te maken. Want geef toe, logisch is het niet. En probeer er maar eens een zinnige verklaring voor te vinden. Om nog maar te zwijgen van het feit dat het nu niet de bedoeling is om heel erg hard te gaan piekeren, want uiteindelijk lost dit niets op. Maar ja, zo ben ik, problemen moeten opgelost en liefst ook nog eens zeer gedetailleerd geanalyseerd worden. En daar moet niet te veel tijd overgaan. Al wil ik het woord "probleem" nog niet in de mond nemen. "Probleem" is zo een vies woord. Zo negatief. Laat het ons houden op "verhoogde waakzaamheid". Niet in het minst om de druk van de ketel te houden. Voorlopig toch nog. En eigenlijk liefst zo lang mogelijk. Ze moeten nog zo lang presteren en zullen nog zoveel in hokjes gestopt worden. Laat het nog maar eventjes zo, zonder gedoe, gewoon ieder op zijn eigen tempo. Want straks is het gedaan met de fun, straks is het voor echt. En "straks" is niet meer zo ver af en ik zou liever hebben dat "straks" zo binnen tien jaar is. Terwijl ik heel goed weet dat het beter zal zijn, uitdagingen en zo. Uiteindelijk kan je ze niet voor de rest van hun leven bij hun handje houden. Ik wéééét dat wel. Maar het is toch moeilijk. Het zal toch moeilijk zijn. Het siert me, dat ik dat kan toegeven. Toch?
Ach, laat ik me maar nog niet te veel zorgen maken over "straks" en genieten van "nu". "Straks" zal toch het moeilijkste zijn voor mij. "Straks" zal waarschijnlijk (hopelijk) voor hem heel tof zijn. "Straks" zal mijn verstand moeten winnen van mijn (moeder-)hart. "Straks" zal er maar een hartje overschieten, denk ik. Weet ik. Ik hou het nu al niet meer droog, wat zal dat "straks" zijn? Hij is al verwittigd. Kwestie dat hij er niet onnozel moet over doen. Alleen mama's verstaan dat. En ik kan er toch niets aan doen. Het is hopeloos...
Maar we zijn nog niet "straks".
Nog lang niet.
Nog zes lange maanden niet. Het moet eerst nog lente worden. En zomer. En dat gaat waarschijnlijk nog lang duren (neeeeeeeeeee, niet over het weer beginnen!!)...
Enfin, ik dwaal af...
Maar waar ging het nu ook alweer over?
Oja,
Het ging over "papa".
"Papa" zijn, maar vooral "papa" zeggen. Milan dan. Vandaag. Herhaaldelijk. En juist. En hopelijk morgen weer. "Mama" zegt hij al lang. Pff, dat is al lang niet meer vertederend. Soms kan het al eens vervelend zijn. Of slechte timing. Maar "papa"... nee, dat was helemaal niet vervelend. Meer nog, dat was schitterend, ontroerend, prachtig, ontwapenend! Zo eentje om in te kaderen en te koesteren, voor alle dagen van je leven. En dan die twinkeloogjes! Twee paar. Ook om in te kaderen.
En "straks"? Wel "straks" moet Milan naar school. Hij moet niet, maar hij gaat wel. Tenzij mijn hartje nog zou winnen...

Crisis

2009-02-20T13:27:00.001+01:00

Naar het schijnt is het crisis. Maar de zon schijnt ook, alleen niet hier en niet nu. Al wil ik ten alle tijden vermijden om het over het weer te hebben. Het weer is namelijk een geliefd onderwerp als je niets anders weet om over te praten. Je moet maar eens nagaan wie er allemaal tegen je zegt dat het “toch zo koud is voor de tijd van het jaar”. En ze hebben gelijk ook. Het is dan wel winter, maar het zal ook wel met een beetje minder gaan zeker. Of met een beetje meer, hangt er vanaf hoe je het bekijkt. Maar goed, ik ging het niet over het weer hebben, want ik weiger me in de grijze massa te begeven van mensen die niet weten wat te vertellen. Als je niet weet wat te vertellen, dan zwijg je beter. Toch?
Misschien is het met de crisis ook zo: niet hier en niet nu.
Crisis in mijn hoofd, ja, dat wel, want op mijn todolijstje staan nog zodanig veel puntjes dat ik stilletjesaan begin te vermoeden dat ik te weinig dagen zal hebben om dat allemaal af te werken binnen de vooropgestelde termijn. Misschien is het nodig om een beroep te doen op mijn voorraadje flexibiliteit. Al zit ik er bijna door. Door mijn voorraadje. Dus toch crisis…

Murphy?

2009-02-19T23:22:00.004+01:00

Wat was er vandaag aan de hand?
Toen ik deze middag mijn klein ventje had afgezet, reed ik naar de praktijk. 2 maal 2 fietsers nemen de rechterkant van de rijbaan in beslag. Ik besluit om ze voorbij te rijden. Op dat moment komt één of andere gek aan een flitsende snelheid in de tegenovergestelde rijchting. Ik rem, hard... Sta stil, niets gebeurd, net niet...
Omdat praten belangrijk is en ik op dat moment niet met twee (of meer) zaken tegelijk bezig ben, koken mijn patatten net lang genoeg om vanzelf in puree te veranderen. Uiterst handig, maar slecht, manneke, slecht!
Tijdens de maaltijd, waarbij de puree vervangen werd door de gebakken variant, stikt mijn groot ventje in zijn rode kool. Bijna... Of hoe groenten toch niet altijd zo gezond zijn.

Driemaal is scheepsrecht. Maar misschien kruip ik toch beter in mijn bed, want dat gaat hier niet "bijna" blijven zijn.

een specialeke

2009-02-16T15:02:00.002+01:00

BOEM

Oranje

2009-02-15T23:13:00.002+01:00

Milan ontdekt de kleurtjes. En zijn eerste kleurtje is "oranje", of /jajow/, zoals Milan het noemt. Zijn T-shirt is "jajow", zijn schildpad (kussen) is "jajow", zijn rode lepel is ook "jajow". Er is nog een beetje werk aan de winkel...

Deze middag zat Milan op zijn potje (je weet nooit hé) en om de tijd te doden keek hij in een boekje. Niet zomaar een boekje, een heuse libelle. En zoals de grote mensen likte Milan aan zijn vinger alvorens de pagina om te slaan. Grappig detail: hij likte aan zijn rechtervinger en sloeg de pagina met zijn linkerhand om. Schitterend!

Logeren

2009-02-14T21:05:00.005+01:00

Vanavond slaapt Milan bij moeke. Het is alweer een tijdje geleden, mama en papa moeten dringend eens iets voor zichzelf doen.
Eerst nog een beetje spelen met de auto's. Dat is echt een schot in de roos, wat hij daar allemaal mee uitsteekt. Met een auto in de hand loopt hij het ganse huis rond en bootst het motorgeluid na: brrrrrrrrrrrrrr. Dan is het tijd om ons pyjamaatje aan te doen en zijn flesje melk te drinken. "Mama, ik heb het helemaal leeggedronken, flink hé".
Nu een verhaaltje en de babyfoon inschakelen en dan is alles klaar voor de nacht.

Knutselatelier

2009-02-13T14:44:00.006+01:00

Om ons te amuseren, om Milan te amuseren, om Milan te entertainen, om Milan voor te bereiden op school, of gewoon voor de fun:

We gaan knutselen met Milan, allee, moeke gaat knutselen met Milan. Alhoewel, gisteren heeft moeke geknutseld en niet Milan.

Moeke had dan ook een supertof, maar misschien een beetje te ingewikkeld knutselwerkje voorzien. De lijm die we gekocht hebben (zo van die doorzichtige blubber zoals in de kleuterklas) doet het, nu Milan nog.

En het resultaat mag op onze diepvries (bij gebrek aan een magnetische koelkast):

We kunnen er maar aan wennen, aan een tentoonstellingsdiepvries!

Vorig jaar was het knutselinitiatief nochtans wel geslaagd:

Vrijdagactiviteit

2009-02-13T13:28:00.022+01:00

Op vrijdag werk ik niet en dan is het "Milan en mama-dag". En wat doen we dan allemaal?

8u20: "mama?", "mamaaaa?", "maaaaaaaaaaamaaaaaaaaaaaaaa!"

Sinds we deze winter onze slaapkamerdeuren dichthouden, gebruik ik 's nachts weer de babyfoon. Als er iets zou zijn met Milan, zal hij wel luid genoeg schreeuwen tot we hem horen, de babyfoon is er meer als geruststelling. Zo horen we alles wat er op zijn kamertje gebeurt. En 's morgens is het zalig om wakker te worden met Milans geleuter. Woorden zegt hij nog niet, maar aan de intonatie is duidelijk te horen of het vriendelijke of boze conversaties zijn.

"Mama!"

Oke, oke, opstaan dus en een boterhammeke eten.

8u50: samen onder de douche.

Milan heeft geen schrik meer en vindt het schitterend. Jammer van de blauwe lipkes...

9u35: educatief moment

Voor zijn eerste verjaardag kreeg Milan deze V-Tech trein kado. Het stond in de keuken en nam vooral veel plaats in beslag. Maar de laatste tijd begrijpt hij de bedoeling: spelen met die handel! Als je die figuurtjes er op zet, hoor je wat het is en welk geluid ze maken. Milan doet een schitterende pauw na! Hij zegt de woordjes na en imiteert de geluiden.

10u15: We moeten een beetje opletten met gewoontes: Het was gisteren voor de tweede keer prijs: we hebben Milan opgehaald bij moeke, we komen onze keuken binnen en Milan wil een koekje (dit maakt hij duidelijk door de kast te openen en op de koekjesdoos te trommelen). Het is wel bijna bedtijd, dus zeker geen "koekjestijd". Dinsdag hebben we toegegeven (het was toen nog geen bedtijd). Woensdag hebben we toegegeven want we hadden zelf honger. Donderdag van hetzelfde laken een broek! We weten dat we dringend de cirkel moeten doorbreken. Papa gaat de discussie aan en belooft Milan dat, als Milan morgen om een koekje vraagt, hij er ook eentje zal krijgen. Milan geeft het op en gaat zonder morren naar bed.

Toeval of niet, deze ochtend vraagt Milan om een koekje...

11u: Boekje lezen

Misschien niet zo educatief...

Ach, ze willen zo snel groot zijn!

Nog een Plopverhaaltje op TV en de voormiddag zit er op.

12u: spaghetti eten.

De schade bleef vandaag beperkt, maar het lijkt wel of Milan zich al voorbereidt op carnaval!

12u30: Milan doet een dutje, en het lijkt er op dat hij vandaag ook inderdaad slaapt...

NEE

2009-02-12T00:06:00.003+01:00

Het enige woordje dat er tegenwoordig uitkomt, is NEE.
"Ga je opstaan?"
"Nee!"
"Ga je mee?"
"Nee!"
"Gaan we spelen?"
"Nee!"
"Doe je kleren aan."
"Nee!"
"Ga je opruimen?"
"Nee!"

Misschien moeten we eventjes stoppen met vragen stellen...
NEE!

Kaka?

2009-02-10T16:36:00.002+01:00

Beeld je de volgende situatie in:
Milan zit in de auto en niest. Ik hoor dat het geen "droge" nies was. Milan roept: "MAMA!", wijst naar zijn neus en zegt: "kaka".
Ik heb gelachen... en eventjes de tijd genomen om uit te leggen dat het zeer onwaarschijnlijk is dat er kaka uit zijn neus komt... Toegegeven, geen conversatie op hoog niveau, maar heerlijk ontwapenend!

Milan de Verschrikkelijke

2009-02-09T17:49:00.003+01:00

Het moet niet altijd rozegeur en maneschijn zijn. Dit is zeker Milans excuus voor zijn laatste uitspattingen. Want als hij zijn zin niet krijgt, slaat hij. Doelbewust en hard. En het liefst in je gezicht, hoewel je benen ook een geliefd doelwit zijn.
Activiteit onderbreken, neerzetten en duidelijk maken dat slaan niet kan. Nu nog zien of het werkt...

Milan zingt Milow

2009-02-08T22:55:00.002+01:00

Een tijdje geleden verraste Milan moeke door mee te zingen met de radio. Ik had hem ook al bezig gehoord:

eeeeeeeoooooooooooo (I'm tired using technology)

of nog

nonononononono (don't lie, geen idee van wie het liedje is...)

of FA(bulous)

Toen ik Milan gisteren vroeg of hij het liedje op de radio kende (het was Milow), zong hij vrolijk 'eeeeeeeeeeeeooooooooooo' nog voor Milow zo ver was...

Tja, "Milan" of "Milow" dat zijn ook maar twee letters verschil hé... hihi

Milan doet de diertjes na.

2009-02-05T13:44:00.002+01:00

Wat doet de poes? "ieauw"
Wat doet de cavia? "pieppieppiep"
Wat doet de hond? "ef ef ef"
Wat doen de visjes? /mondje open, mondje dicht/

Het stofzuigmonster

2009-02-04T12:58:00.003+01:00

Deze middag, na zijn dutje, zat Milan op zijn gemakske een potteke yoghurt uit te lepelen. Ik zat erbij en keek er naar en dacht: "waar is de tijd dat we dat lepeltje in je mondje moesten steken?" Kleine kindjes worden groot, kleine kindjes worden snel groot, soms te snel...

Hoe het komt, weten we niet maar sinds kort houdt Milan niet meer van de stofzuiger. Vroeger stofzuigde hij mee (niet handig hoor, een 12kg-wegende kleuter die aan de stofzuiger hangt...). Nu is de situatie lichtjes gewijzigd: ik haalde dit weekend de stofzuiger uit en voor ik het wist, was ik Milan kwijt... Ik vond hem terug in de living, in de zetel, liggend op zijn buik, met zijn handen over zijn oren.
Toen papa 's middags de rode kool ging bedwingen met het elektrische mes (wat trouwens geen goed idee was), vlogen Milans handjes weer over die oren. Hij heeft het duidelijk niet voor (keuken)toestellen die lawaai maken.

Kattebelletjes

2009-02-03T15:34:00.003+01:00

Milan krijgt soms een koekje. We hebben van die "vitabis-zoo-koekjes" in een doosje zitten. Ik doe de doos openen en laat Milan een koekje nemen. Hij neemt dan 1 koekje in zijn linkerhand en 1 koekje in zijn rechterhand. Als ik in een koekendoos mocht graaien, ik zou het wel weten...

Milan houdt zijn handje voor zijn mond als hij hoest of niest. Als hij het toch eens vergeet om zijn hand voor zijn mond te houden, dan (doet hij alsof hij) hoest of niest en houdt dan zijn hand voor zijn mond. Heel grappig!

Een kind op ontdekking botst al eens of loopt al eens ergens tegen aan. Milan op ontdekking botst vaak en loopt frequent ergens tegen aan. Wij hebben daar nooit echt veel spel van gemaakt, een kusje op de zere plek en "ga maar weer spelen". Ik moet je niet vertellen hoeveel kusjes wij zo per dag moeten geven op hoofdjes en vingers en teentjes en handjes en duimpjes en wangetjes en buikjes ... Ocharme de juf in september, die gaat nogal mogen kussen!

KOU in Cadzand

2009-02-01T15:53:00.009+01:00

Omdat het een prachtige dag beloofde te worden, besloten we gisteren een uitstapje naar Sluis en Cadzand te maken. En het werd ook een prachtige dag, op alle gebied!

Sinds het winter is, sleuren we Milans Lodger mee om over hem te leggen in zijn buggy, als dekentje. Maar nooit wou hij daaronder zitten en ik maakte me telkens zorgen dat het toch wel koud moest zijn voor hem. Nu weten we beter want gisteren vond Milan het helemaal niet erg om onder zijn Lodger te zitten. Hij genoot van de warmte, hield zijn handjes onder het deken en bleef mooi stilzitten. Hij weet dus wat "kou" is. En dat hebben we gehoord en gezien ook. Toen we vertrokken voor een wandelingetje in Cadzand, hadden we hem goed ingeduffeld. Na een eindje stappen, roept Milan plotseling "KOU" en kruipt he-le-maal onder die Lodger (zie foto). Hij snapt dus duidelijk de bedoeling van die Lodger. 't Was wel een grappig zicht!

Het is al een tijdje dat het slapen over de middag niet meer zo vanzelfsprekend is. Milan gaat wel in zijn bed, maar zingt dan liedjes of vertelt verhaaltjes... Soms is het nog stil en doet hij dus wel een dutje. Ik vind het toch nog vroeg om hem niet meer te laten slapen. 's Morgens slaapt hij wel tot half 9, ik kan me voorstellen dat hij om 12 uur nog niet echt moe is. Toen we deze zomer uitstapjes maakten en hij dus niet sliep 's middags, viel hij in de auto tijdens de terugrit steevast in slaap. Dit weekend bewees hij dat hij best wel zonder middagdutje kan. Want na een hele middag buiten, in weer en wind, leek Milan 's avonds nog niet moe. Toen papa hem om 8 uur in zijn bedje legde, heeft Milan waarschijnlijk maar een half verhaaltje meer gehoord...

Voor de wandeling in Cadzand, was het tijd voor een andere luier. Toen ik vroeg of Milan kaka gedaan had, zei hij: "Kaka nee, pipi ja." Het was de eerste keer dat ik hem woordjes hoorde combineren. Kunnen we spreken van een (bescheiden) zinnetje?

Kaka op het potje!!

2009-01-30T13:39:00.002+01:00

Zeer toevallig en volledig onbewust, maar Milan heeft kaka gedaan op zijn potje! Ik had nooit gedacht dat ik zo enthousiast zou zijn over zo een stinkende gebeurtenis.

Na zijn patatjes had hij een droge pamper. Potjestijd dus, want je weet maar nooit. Milan op zijn potje, mama ervoor, boekje in de hand en vooral niet teveel aan pipi en kaka denken. Het was al een hele prestatie dat mijnheer bleef zitten.

Begint het plots nu toch wel verdacht te ruiken! (om niet te zeggen "stinken").

Ik ga jullie de plastische omschrijving besparen, maar het was toch ferm.

Milan heeft bij moeke al een paar keer gek*kt in bad, met steeds een hysterische huilbui tot gevolg. Het maakte niet uit dat moeke zei dat het niet erg was...
Ik was dus op mijn hoede en toen Milan zijn werk bekeek in zijn potje, kwam er toch een pruillipje te voorschijn. Maar omdat ik onmiddellijk enthousiast begon te feliciteren (ik wist niet dat ik zo zot kon doen!) hebben we de huilbui kunnen afwenden.

Toegegeven, het was een toevalstreffer, maar je moet ergens beginnen!

Mysteries

2009-01-28T22:55:00.003+01:00

Milans spreken komt op gang, niet met rasse schreden, eerder muizenstapjes, maar traag gaat ook.
Meestal laat hij gewoon nog enkele letters weg in een woord. Toch zijn er ook al een paar mysteries ontstaan:

"Dekbed" is volgens Milan (en ik citeer): depapa (met een korte /e/, geen doffe).

Als we op de snelweg een vrachtwagen voorbijrijden, die ik dan steevast met "vrachtwagen" benoem (een groene, een rode, een grote, een lange,...) brult Milan uit volle borst: "maaaaaaaaaaaaa!!!"

De hele evolutie leidt ook wel tot schattige situaties:
Plots haalt Milan de grote plaid uit de kist en brengt (lees: sleept) die naar mij. Ik zeg hem dat het heel lief is, maar dat ik die momenteel niet nodig heb. Milan probeert de plaid toch over mij te leggen en zegt op een vermanende toon: "KOU!"

Dankbaarheid

2009-01-26T15:40:00.002+01:00

Nadat de hele situatie de tijd heeft gehad om te bezinken, kan ik alleen maar vaststellen dat ik enorm dankbaar ben...

Dankbaar omdat wij gespaard gebleven zijn van leed.
Dankbaar omdat Milan er is, gezond en wel.
Dankbaar omdat de spoken uit het verleden ook daadwerkelijk tot het verleden behoren.
Dankbaar omdat alles gewoon goed en juist aanvoelt.

Ik hoop dat de zon weer gaat schijnen, in Dendermonde, in België, in de hele wereld...

Hoe?

2009-01-25T22:40:00.004+01:00

Plots is het gedaan met lachen en moet je huilen want je beseft dat je ze niet altijd kan beschermen.
Plots weet je het niet meer...

Vrijdag is een twintigjarige jongeman een kinderdagverblijf in Dendermonde binnengedrongen en heeft daar voor de fun met een mes staan zwaaien. Er zijn twee babytjes gestorven en één begeleidster heeft het ook niet overleefd. Er zijn nog meer gewonde kindjes, om nog maar te zwijgen van de kindjes die lichamelijk gespaard gebleven zijn.

Hoe kom je dat als peuter/kleuter ooit te boven? Hoe leg je dat uit aan je kind?

Hoe vertel je dat je terechtgekomen bent in een boze wereld?

Hoe laat je je schattebout met een gerust hart achter op school?

Voor de eerste keer weet ik het antwoord ook niet zo meteen...

Anekdotes

2009-01-23T12:47:00.006+01:00

Enkele anekdotes die het leven met een tweejarige kleuter bijzonder aangenaam maakt:

- Sinds kort wil Milan zijn broek aandoen al rechtstaande. Zijn pamper verversen is dan ook een serieuze turnoefening geworden. Na zijn T-shirt gaat hij rechtstaan met één been in de lucht dat dan op goed gelukt in de, liefst goede, broekspijp moet belanden. Het feit dat hij ons hiervoor moet omhelzen, nemen we er graag bij.

- Het is al een tijdje dat Milan soms naar je toekomt met zijn hand op zijn poep. Als hij dan ook nog eens "aaarg" doet, mag je er zeker van zijn: kaka!

-Milan is een gewoontediertje. Alles wat je vandaag toelaat, de volgorde waarin handelingen uitgevoerd worden, ... moet morgen op net dezelfde manier gebeuren. Geen probleem, ware het niet dat Milan verschillende "verzorgers" heeft en het onmogelijk is om telkens ALLES over te brengen. Enkele voorbeelden:
* Toen het laatst zo koud was, legden we een plaid op de grond waarop Milan met zijn blokken mocht spelen. Vandaag is het niet meer zo koud en ik stel voor om met de blokken te spelen. Groot concert tot gevolg en mijnheer was niet te overhalen om (zonder plaid) op de grond te gaan zitten. Hij bleef maar naar de mand wijzen waar de plaids inliggen. Tot mijn frank viel... Plaid op de grond en we hebben zalig gespeeld!
* Op een bepaald moment laat papa Milan de melkfles dichtdoen nadat zijn beker gevuld is. De volgende dag vult moeke Milans beker op met melk en zet de fles terug in de koelkast. Miserie! Ahja, want Milan moest de fles dichtdraaien en wegzetten. Dus: koelkast open, fles uithalen, opendoen, dopje aan Milan geven, Milan draait de fles dicht en zet deze terug n de koelkast. Probleem opgelost en lekker melk drinken!

- Naar de supermarkt gaan is niet meer zoals vroeger. Je kan je niet voorstellen hoeveel mensen reageren op een kindje. Als baby was het al erg, maar sinds Milan zwaait en snoetjes trekt, moeten we een uur langer tijd uittrekken om boodschappen te doen.

- Sinds Milan kusjes geeft, vragen we daar dikwijls om. Maar Milan heeft niet altijd zin om kusjes te geven (hoe zou je zelf zijn). Wij durfden dan al eens beteuterd kijken en doen alsof we huilden. Dat werkte iedere keer. Milan komt op je toegelopen en geeft je een klinkende zoen. Maar sinds kort betrappen we hem erop dat hij zelf beteuterd staat te kijken en te piepen alsof hij weent zodat hij zijn goesting krijgt. Het gaat steeds om kleine zaken: kusjes en knuffels, op de grond zitten om te spelen,... Maar toch valt het ons op hoe hij aan het manipleren is. Voorlopig is het nog grappig, maar we gaan toch alert moeten blijven.

- Zijn favoriete spelletje in de auto:
Milan: "mama" (met een heel hoge stem)
Mama: "Milan" (met een even hoge stem)
Milan: "mama" (met een hele lage stem)
Mama: "Milan" (met een even lage stem)
Milan: "Mama" (fluisterend)
Mama: "Milan" (fluisterend)

Toen we in september 2008 op bezoek waren bij moeke en pepe aan zee, stond Milan op het terras naar de zee te kijken. Op de dijk wandelt een groep oudjes (grote groep, veel rolstoelen,...). Plots horen we geroep en zien we de oudjes zwaaien. Blijkt dat ze naar Milan aan het zwaaien waren! En Milan zwaaide terug. Pittig detail: wij stonden wel op het vierde verdiep. Die oudjes moeten nog goed gezien hebben!
Een tijdje later gaan wij wandelen en aan de "Paravents" passeren we een groep oudjes (evenveel oudjes, evenveel rolstoelen, juist, ja dezelfde groep). Ze zijn door het dolle heen als ze ontdekken dat Milan dat jongetje is waar ze zojuist naar zwaaiden op de dijk! De oudjes delen snoepjes uit. En zo proeft Milan zijn eerste snoep. En hij vond het lekker!

Spruitjes

2009-01-21T00:37:00.005+01:00

Milan zegt na:
- ba(l)p(e)n
- ba(d)pa(k)
- d(r)aai(en)
- kaka of (k)a(k)a
- pipi of bibi

en roept vrolijk da-a(g) als hij weggaat.
Hij geeft ook klinkende zoenen, niet altijd tegen je wang, maar toch in de buurt...

Hij eet spruitjes, toch als ze van pepe komen... Maar ja, hij eet alles wat pepe hem voedert... Grootvaders en kleinzonen, het is wat...

2008 deel 2

2009-01-21T00:22:00.003+01:00

november

oktober

augustus

juli

juni

2008

2009-01-20T23:38:00.010+01:00

Door het verbouwen, schilderen, verhuizen,... hebben we in 2008 niet veel tijd gehad voor andere zaken. Geen "heen en weer schriftje" met moeke, geen kattebelletjes met nieuwe mijlpalen in Milans leven, minder foto's,...
2008 lijkt voorbijgevlogen!

Milan is natuurlijk wel gegroeid en motorisch sterk geëvolueerd. Lopen deed hij net na zijn eerste verjaardag en hij werd er steeds beter in. Praten evolueert iets trager (dixit de optimist in mij) en "evolueert niet" (dixit de pessimist). De mama in mij maakt zich zorgen, de logopediste in mij zegt dat alles wel in orde komt, met tijd en boterhammen (geruststellen is nu eenmaal ook één van mijn beroepstaken).

Motorisch is Milan een haantje de voorste. Nadat hij kon lopen, leerde hij stappen, op zijn tenen, op zijn hielen, vooruit, achteruit, zelfs zijwaarts, gehurkt gaan zitten, stappen met zijn handen in zijn zakken, ... Hij doet het allemaal. Klimmen, klauteren (in de zetel, op mama, op papa, op andere slachtoffers) en sinds we bij Ikea een bankje kochten, is het hek helemaal van de dam. Hij sleurt het kleinnood overal mee om hoger te staan en beter te zien wat moeke doet in de keuken, om lichten aan en vooral uit te doen (het is een echte groene jongen!). Hij opent en sluit deuren alsof hij nooit iets anders heeft gedaan. Hij klautert de trap op aan één hand en daalt die alleen weer af op zijn poep (danku moeke). Hij helpt zelfs tantes zware kast te verduwen en als de remorque weer eens naar de garage moet verhuizen, staat Milan klaar om te trekken en te sleuren.
Ook zijn fijne motoriek kent geen grenzen: hij kleurt met het potlood tussen duim en wijsvinger zoals een echte kleuter (of dacht je dat hij niets leert bij moeke), hij draait dopjes op flessen en sinds de sint een heuse gereedschapskist bracht, zijn geen vijsjes meer veilig.

Over zijn taal kan ik korter zijn. Tot aan zijn tweede verjaardag bestond zijn woordenschat uit:
1) mama (tegen iedereen),
2) ja en nee (sinds kort een duidelijke ja als het ook ja moet zijn en nog een duidelijkere neeeeeeeeeeeeeee als het nee moet zijn)
3) anana(s)
4) me(lk), maar evengoed me(s), wel actief benoemen
5) boe (om zwarte piet bang te maken)

Na zijn tweede verjaardag is hij sterk gaan nazeggen, met op kop "beebool" (er stond ook een baseball op zijn body, als je nu vraagt wat er op zijn body staat, doet hij zijn T-shirt omhoog en roept overtuigend "beebool", jammer genoeg zijn het soms streepkes of hondjes of sterretjes...)
6) maa(n)
7) bij(l)
8) taa(rt)

Hij verstaat wel echt alles, wij communiceren met hem alsof hij wel praat, wij verstaan hem en hij vertaat ons. Hij doet alles wat we hem vragen en maakt ons enorm veel duidelijk door gebaren of door aan onze hand te trekken en ons zo te leiden naar de plaats waar iets moet gebeuren. Zo heeft hij gebaren voor:
- alles is op (2 armpjes in de lucht)
- ik / Milan (zijn eigen vingertje wijst naar zijn borstkas)
- eten / in mijn mondje (eigen vingertje in zijn open mond)

Toch hoop ik dat ik deze blog vlug kan aanvullen met woordjes...

Ik laat jullie meegenieten van Milan zijn tweede levensjaar door voor iedere maand de mooiste foto te selecteren.

januari

februari

maart

april

mei

december

2009-01-20T23:28:00.004+01:00

Met deze foto's beëindigen we Milans eerste jaartje.

Een jaartje waarin we moesten wennen aan een baby, gewend geraakt zijn aan dat kleine ventje en hem uiteindelijk niet meer kunnen missen.

Ook een jaartje waarin we onverwacht en vlug op zoek moesten gaan naar een nieuw huisje en een nieuwe werkplek. Uiteindelijk een jaartje waarin alles en iedereen op zijn pootjes is terechtgekomen!

oktober

2009-01-20T23:08:00.004+01:00

Ik ben 9 maanden, ik weeg 9,900kg en meet 71,5cm.

Ik kruip!

Op 1 knie en 1 voet, ik weet het, mijn techniek kan beter maar ik ga vooruit en dat is toch de bedoeling hé. Het is wel een beetje frustrerend want mijn mama en papa gebruiken hun twee benen en niet hun handjes en daardoor gaan ze veel sneller dan mij. Maar ik haal ze wel in. Ik trek me overal aan recht en zet me dan weer op mijn poep. Leuk hoor!

Ik praat ook al een beetje: bababababababababababababababababababababababababababa!

Eind oktober heb ik mijn "klankenschat" uitgebreid met de /t/ en /j/. Mijn mama zegt dat er meer dan 20 letters zijn, ik heb dus nog een beetje werk! Ik kan drinken met een rietje en maak belletjes met mijn mond. Als ik in de auto zit, trek ik altijd mijn kousen uit.

september

2009-01-20T23:01:00.005+01:00

Als ik zit te spelen op mijn speelmat, ligt mijn speelgoed nooit in de buurt. Het wordt dus tijd dat ik hier iets op vind want mijn armpjes zijn te kort. Ik zou eens kunnen proberen kruipen...

Stilletjesaan ga ik op verkenning. Op deze foto zie je mijn favoriete bezigheid van dit moment: onder de stoel kruipen en dan heel kapoenachtig mijn hoofdje schuinleggen en lachen. Mijn mama en papa smelten dan! Ik heb ook al andere mensen op deze manier verleid. Echt kruipen is mijn volgende doel. Ik ben al duchtig aan het oefenen.

juli

2009-01-20T22:37:00.009+01:00

Na een week komt er al een tweede tandje piepen. Hij steekt zijn armpjes uit als hij wil dat je hem oppakt. Zo schattig!! Hij eet nu ook kip (140 gr groente, 70 gr patatjes en 10 gr kip) en de groentjes zijn uitgebreid met prei en brocoli. Hij doet een echt middagdutje in zijn bedje boven en wil steeds maar rechtstaan.

Tijdens de grote vakantie is hij de sterre van 't veld op de site van Q-music:

Tandjes!

2009-01-20T22:36:00.001+01:00

Op 9/7 heeft Milan een eerste tandje!

juni 2007

2009-01-20T20:43:00.012+01:00

Op 20 juni kan Milan zitten!! De week voordien hebben we nog foto's gemaakt waarbij we hem vasthielden en dan vlug handen weg en vlug een foto maken voor hij omvalt om hem dan vlug op te vangen. Hilarisch!! De week nadien kan hij dus zelf zitten. Al die moeite voor niets...

Hij heeft ontdekt dat er aan zijn benen voetjes hangen en vindt het leuk om die vast te grijpen. Hij "speelt" in zijn park, grijpt zijn speelgoed vast en gooit het zo ver mogelijk weg. En wij mogen dan alles weer in zijn park brengen zodat hij het dan weer kan weggooien.

Eind juni gaat Milan over de acht kilo. Hij zit mooi recht en schatert als je hem kriebelt. Hij ontdekt nieuwe letters/klanken en brabbelt er maar op los. Patatjes met tomaatjes zijn zijn favoriet , maar courgetjes en worteltjes lust hij ook graag. Fruitpap is nog altijd zijn favoriet.

26/6: Milan heeft gespeeld tot hij tussen zijn speelgoed rond 15u30 op het deken in slaap gevallen is. Al grollend. Om kwart na vier is hij wakker geschoten omdat moeke lawaai maakte met potten en pannen. Dan fruitpap gegeten (1/3 meloen en 3/4 appel). Iets nieuws, maar hij vond het wel lekker. Alleen heeft hij weer tot 5 maal de keuken onder geniesd.

Na de fruitpap was hij eventjes een eskimootje: hij had kou en klappertandde zonder tandjes, hij had blauwe lipkes, koude pollekes en koude billekes.

"Mama, wil je morgen voor uwe zoon een extra T-shirtje met lange mauwkes meegegeven en een soepele broek om mee te spelen."

mei 2007

2009-01-19T23:51:00.008+01:00

Ik ben al vier maanden oud! Ik vertel verhaaltjes en zing liedjes in het milaniaans. Ik kraai en lach van plezier, ik hou er van om aan de haren te trekken en grijp naar alles wat in mijn buurt komt. Ik geniet van een zorgeloos leventje: melkske drinken, kaka en pipi doen en dutjes, veel dutjes...

Ik heb mijn mama een prettige moederdag gewenst met een smile tot achter mijn oren. Ondertussen kan ik mijn tut in mijn mondje steken.

19/5: geslapen tot half 8, flesje van 210cc en terug geslapen tot half 9. Beetje gespeeld, patatjes met venkel om 11uur. Qua smaak valt het mee, maar hij verzamelt alle draadjes in zijn mond om ze dan na een lepeltje of 5 al kokhalzend uit te spuwen...

22/5: 10u55: wortelpuree, NIET LEKKER, waarschijnlijk te moe, tien happen, wurgen, wenen, weergeven, alles behalve doorslikken... 14u10: fruitpap (3/4 appel en halve cavaillon en 2 koeken) LEKKER!

23/5: Terug van Kind en Gezin: gewikt, gewogen en goed bevonden (7,500kg en 62 cm). 2 spuiten in mijn billen en groot concert gegeven. Altijd maar meer lachen, altijd maar meer grijpen, altijd maar steviger rechtzitten. Ik eet nu ook groentenpap: tomaten en worteltjes vind ik lekker, venkel is een beetje draderig en witloof is ook niet mijn favoriet. Ik word een echte kapoen.

30/3/2007

2009-01-19T23:24:00.005+01:00

12 weken ben ik al. Ik heb deze week mijn vuist en mijn voetjes ontdekt. Ik knuffel graag en hou de touwtjes stevig in mijn beide handjes. Mijn bavet aandoen wordt een echte strijd! Ik drink enkel poedermelk en dat bevalt me zeer goed (en mijn mama ook!).

Begin april heeft Milan buikgriep. Koorts en overgeven, weinig eten (hoe zou je zelf zijn?). Hij heeft licht verteerbare melk gekregen en actieve bifidus om zijn darmflora in orde te maken. Ondertussen weegt hij toch 5,880 kg en meet hij 59,5cm. Hij tovert een lach tot achter zijn oren op zijn gezichtje als je hem uit zijn bedje haalt, steekt zijn beide vuistjes in zijn mondje en knuffelt met alles wat ook maar een beetje knuffelbaar is.

16/4: Milan heeft geslapen tot 14u en krijgt dan een beetje fruitmoes (3/4appel en 1/4 banaan). De banaan is nog steeds niet lekker. Toch alles proper opgegeten.

19/4: twas niet zo'n succes vandaag. Geslapen tot 13u, liggen reclameren en fietelen... Ik ben dan maar om half 2 aan zijn appel begonnen, maar die ging er ook nie in (je hebt wel een rare appel meegebracht, mama, meer draadjes dan moes). Dan maar een appel van moeke geprobeerd... Geen avance... Een flesje? Ja, lekker! Alles in orde! Nog ne verse pamper en meneer is weer klaar om naar huis te gaan!

mei 2007: neusje gespoeld en geslapen van 12u20 tot 14u, fruitpap (1 appel, 1 peer en een koek) bijna alles op, beetje spelen in park, badje om 15u. Het blauwe bodytje mag in de doos, de pressionnekes gaan niet toe, Milan zijn billen zijn te dik en het is een beetje te kort.

Als voorbereiding op zijn groentepap, warmen we de fruitpap een beetje op. Milan vindt het allemaal heerlijk!

26/2/2007

2009-01-19T23:06:00.004+01:00

Na een kleine 7 weken alleen maar borstvoeding, zie je me hier genieten van mijn eerste flesje. En mijn papa geniet mee...

Op 2 maart ben ik al 8 weken oud. Ik begin te lachen, nog een beetje twijfelachtig, maar toch... Als ik op mijn buik lig, kan ik makkelijk mijn hoofdje opheffen en op mijn armen steunen.

Een weekje later ga ik over de kaap van de vijf kilo!

Eind maart weeg ik 5,300kg en aan mijn kleertjes te zien, groei ik als kool! Ik lach als ik wakker ben en ook als ik slaap. Grappig om te zien! Ik krijg nog één maal per dag borstvoeding. Mijn mama is nog drie weekjes thuis en dan moet ze gaan werken...

update: Ik herinner me nog goed dat ik dat helemaal niet leuk vond, gaan werken. Je draagt dat wezentje 9 maanden en eens het geboren is, moet je het alleen nog afgeven. Nadat je er 3 maanden constant voor gezorgd hebt, moet je het nu plots afgeven. "En hij is nog zo klein..." "En ik ben de enige die hem door en door kent en weet wat hij nodig heeft..."
Ik wist wel dat mijn mama dat goed ging doen, toch heb ik gehuild, van toen ik in Belzele vertrok tot in Wetteren. En ik kan je verzekeren, huilend naar je werk rijden is niet fijn. Toch was ik op een bepaalde manier ook opgelucht. Naar het einde van die drie maanden bevallingsverlof had ik de indruk dat ik alleen nog k*k*pampers ververste, melk maakte (eerst zelf en dan in een flesje), k*ts opkuiste,... Het was wel tijd om naast "mama" ook weer "werkende vrouw" te worden. Maar daarvoor moet je je hartediefje natuurlijk eerst aan iemand anders toevertrouwen. En dat deed een beetje pijn. Maar ik ben er al over hoor!

23/02/2007

2009-01-19T23:00:00.003+01:00

Vandaag ben ik zeven weken oud! Ik ben niet meer het kleine, hulpeloze wezentje van bij de geboorte. Ik hef mijn hoofdje al op en draai het rond om de wereld te bekijken. Mijn mama denkt dat ik al eens gelachen heb naar haar, maar dat waren mijn spiertjes maar (maar niet verder vertellen hé).

Ik slaap nog veel, vandaag zelfs tot twee keer 6 uur aan een stuk. Mijn mama en papa zouden graag hebben dat ik dat 's nachts ook eens doe, maar voorlopig ben ik graag zo rond 4 uur nog eens wakker.

14/02/2007

2009-01-19T22:53:00.004+01:00

In mijn korte leventje heb ik al veel meegemaakt. Er zijn reeds vele "eerste keren" voorbij: eerste keer in de auto, thuiskomen, eerste keer in de supermarkt, eerste wandeling, eerste keer naar de zee,... Maar ook eerste keer ziek en de eerste keer naar de dokter om voor de tweede keer (na de bevalling) samen met mama voor twee daagjes opgenomen te worden in het ziekenhuis.

10/02/2007

2009-01-19T22:43:00.005+01:00

Hallo iedereen,
Ik ben Milan en op deze foto zie je mij net na de bevalling (11u38) bij de vroedvrouw. Ik mat 48,5cm en woog 3,540kg.
De bevalling ging trouwens heel goed. Op amper 4 uurtjes en zonder epidurale verdoving was ik er.
Op 20 februari was ik al meer dan zes weken oud, 7 cm gegroeid en meer dan één kilogram verzwaard. Op dat moment slaap ik nog veel, ween ik alleen als ik honger heb en ook 's nachts wil ik nog een beetje drinken.

Evy vertelt

Salut en de kost!

Dutjes, pfffff

Duidelijk

Zucht...

Stokjes

krakpiepping

Stokjes.

Stop!

Verwennen? Wij?

Domme gans!

pu tsssssssssssssss

Duh?

Open boek...

Ocharme...

Dag zee!

Jippie!!

Zou het?

Over wild met een TE, kappers en koorts.

Omkoopschandalen

Verkeerskwesties

Gezocht!

Verkeerskwesties

Schoolgewenning

Oeps, verkeerd!

Lekstok

Milanland

LAAT MIJ TOCH GERUST!!!

Een vergelijkende studie

Handige papa

Over paaseitjes gesproken...

No(g) paa(s)ei!!!

Loftrompetten

Beloofd!

Goeiemorgen, deze morgen!

Dju

Eureka!

En toen...

Fan (bis)

Mijn kindjes

Zinnetjes

Flits!

Vrijdag-Milandag.

Fan

Oef!

Over te weinig tijd, acute bronchitis en pavlov.

Dag nichtje!

Opstand in Villa Kakelbont

Over gras, sterretjes en k*k*

Vervoer

Zakdoekmilan

30(bis)

30

Een zeldzaam beeld

Problemen zijn er om opgelost te worden...

Boerderij

Lieve lezers

Omaatje

To do or not to do

Ziek

Kanhijdatalallemaal?

Het is lentuuuuuuuuuuuu!

Een accidentje

Pepe leert...

Supertropisch...

Geduld...

Crisis

Murphy?

een specialeke

Oranje

Logeren

Knutselatelier

Vrijdagactiviteit

NEE

Kaka?

Milan de Verschrikkelijke

Milan zingt Milow

Milan doet de diertjes na.

Het stofzuigmonster

Kattebelletjes

Over gras, sterretjes en kk